Δύο χρόνια μετά το φριχτό δυστύχημα στα Τέμπη, οι επιζώντες συνεχίζουν να παλεύουν με τις συνέπειες αυτής της τραγωδίας, προσπαθώντας να επανέλθουν στη ζωή τους.
Η Μυρσίνη, μία από τις επιζήσασες, βίωσε με τον πιο σκληρό τρόπο την απώλεια των φίλων της, ενώ η ίδια κατάφερε να επιβιώσει, περνώντας 45 μέρες στην εντατική και υποβάλλοντας σε σοβαρό χειρουργείο. Η Μυρσίνη, αν και έχει αρχίσει να επανέρχεται στην καθημερινότητά της, τονίζει ότι τίποτα δεν είναι πια το ίδιο για εκείνη.
Η ίδια εξομολογείται ότι δεν θυμάται τίποτα από το δυστύχημα, μια κατάσταση που, όπως πιστεύει, την προστατεύει από την αβάσταχτη φρίκη που βίωσε εκείνη την ημέρα. «Επειδή χτύπησα το κρανίο μου, ο εγκέφαλος διαγράφει τις αναμνήσεις για να με προστατεύσει», λέει, αποκαλύπτοντας ότι δεν έχει κρατήσει τίποτα από τις τρομακτικές στιγμές του δυστυχήματος. Η μόνη εικόνα που έχει είναι αυτή της σιωπηλής επικοινωνίας με την φίλη της, Ελπίδα Χούπα, λίγο πριν την τραγωδία. «Νιώθαμε και οι δύο κάτι περίεργο, χωρίς να το λέμε», εξηγεί η Μυρσίνη.
Για την ίδια, η απώλεια της Ελπίδας είναι αδιανόητη. «Νιώθω σαν να είχαμε κανονίσει κάτι και να έπαθε εκείνη κάτι και να μην ήμουν εγώ», εξομολογείται. Η Μυρσίνη περιγράφει την ιδιαίτερη σχέση που είχε με την Ελπίδα και την επικοινωνία τους, η οποία πάντα της προσέφερε ανακούφιση και ζεστασιά. Η απώλεια αυτής της καθημερινής επικοινωνίας είναι κάτι που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει εύκολα. «Πηγαίναμε μαζί στον Χορτιάτη, συζητούσαμε για τα πάντα, και ξαφνικά δεν είναι εκεί».
Μιλώντας για το πώς επηρεάστηκε η ζωή της από την τραγωδία, η Μυρσίνη αναφέρει πως χρειάστηκε καιρό για να αποδεχτεί την απώλεια της φίλης της, και στην αρχή, δεν είχε τη δύναμη ούτε να ξυπνήσει. «Η μόνη στιγμή που ένιωθα ηρεμία ήταν όταν κοιμόμουν», προσθέτει, εξηγώντας την απόλυτη αίσθηση κενού και αδυναμίας που ένιωσε μετά το δυστύχημα.
Η Μυρσίνη πιστεύει ότι η δικαίωση δεν θα έρθει ποτέ. «Είναι σαν να προσπαθείς να ξαναχτίσεις σκαλοπάτια που έχουν εξαφανιστεί», αναφέρει, αναφερόμενη στην αδυναμία να αναπληρωθούν οι άνθρωποι που έχασε. Παρά την έντονη επιθυμία της για δικαίωση, παραδέχεται ότι δεν υπάρχει επιστροφή για τις ζωές που χάθηκαν. Για εκείνη, η μνήμη και η αναγνώριση της απώλειας είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει στη ζωή, αν και τίποτα δεν μπορεί να φέρει πίσω το παρελθόν.