Η Αφροδίτη Γραμμέλη έκανε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στα social media για να τιμήσει τη μνήμη του πατέρα της, που έφυγε από τη ζωή πέρυσι στις 30 Δεκεμβρίου.
Η ανάρτησή της ήταν γεμάτη συναισθηματική φόρτιση, καθώς η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια μοιράστηκε τις σκέψεις της για την απώλεια και την αγάπη που συνεχίζει να νιώθει για τον πατέρα της, που την αφήνει με αναμνήσεις γεμάτες ζεστασιά και πόνο.
«Πάντα ελπίζω πως ένα κύμα μπορεί να φέρει την φωνή σου… Να μου ζητήσεις να σου πάρω τσιγάρα, να με προκαλέσεις να τσακωθούμε για τα πολιτικά, και να μας χωρίσει η μαμά», έγραψε, αναπολώντας τις στιγμές που μοιράστηκε μαζί του. Θυμάται με τρυφερότητα τις συζητήσεις τους, τον τρόπο που την πείραζε για τις προτιμήσεις της στο ποδόσφαιρο και τη ζωή τους μαζί, γεμάτη αγάπη και χιούμορ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η Αφροδίτη εξομολογείται ότι κάθε μέρα, από την ημέρα του θανάτου του πατέρα της, τον αναζητά στον ουρανό, στον ορίζοντα, και ότι ο πόνος δεν έχει υποχωρήσει: «Δεν έχει περάσει μία μέρα από τότε που να μην πω “μπαμπά”», γράφει, εκφράζοντας την ανείπωτη θλίψη και την ανάγκη να του μιλήσει, να του ζητήσει τη συμβουλή του, να τον δει ξανά.
Η ίδια μιλά με συγκίνηση για τις στιγμές που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, για τις φωτογραφίες του αγαπημένου Στέλιου Καζαντζίδη που ποτέ δεν άγγιξε, για τον γιο της Μιχάλη που μεγαλώνει και δεν πρόλαβε να δει ο πατέρας της. «Ο Μιχάλης είναι φοιτητής, μπαμπά. Δεν πρόλαβες», γράφει, σημειώνοντας πως αν ήταν εδώ, θα είχε κεράσει όλο τον κόσμο και θα μοιραζόταν τις χαρές του με όλους γύρω του, όπως πάντα έκανε.
Η ανάρτησή της ολοκληρώνεται με μια συγκινητική σκέψη: «Σε λίγες ώρες κλείνει ένας χρόνος. Από την ημέρα που μπήκα με χαρά με την τούρτα γενεθλίων μου να σου κάνω έκπληξη και σε βρήκα να σου κάνουν κάρπα. Δεν πρόλαβα, μπαμπά. Έφυγες. Αλλά εγώ ακόμη νομίζω ότι κάθε φορά που γυρίζω από την θάλασσα θα σε βλέπω από το μπαλκόνι να καπνίζεις και να λες ιστορίες στην μαμά από την Αγιάσο…»
Η Αφροδίτη Γραμμέλη έκλεισε την ανάρτησή της με έναν λόγο γεμάτο αγάπη και πόνο: «Όμως πάντα, μα πάντα θα κοιτάζω τον ορίζοντα και θα σε περιμένω. Όμορφε μπαμπά μου…»