Σε μια συγκινητική συνέντευξη στην εφημερίδα On Time και τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου, η Νικολέττα Βλαβιανού μοιράστηκε άγνωστες πτυχές της ζωής της, αναφερόμενη τόσο στην παιδική της ηλικία όσο και στον χαμό της αγαπημένης της μητέρας, που υπήρξε για εκείνη η πιο σταθερή πηγή αγάπης και υποστήριξης.
Η ηθοποιός, μεγαλωμένη από τη μητέρα της μετά την πρόωρη απώλεια του πατέρα της όταν ήταν μόλις τεσσάρων μηνών, θυμάται με νοσταλγία τα χρόνια εκείνα. «Η μητέρα μου μου έδινε πολλή αγάπη, οπότε κάλυπτε πολύ καλά το κενό. Είχαμε φιλικά και συγγενικά πρόσωπα που ήταν πάντα δίπλα μας, τη νονά μου, τα ξαδέλφια μου. Εγώ ήμουν ένα παιδί γεμάτο χαρά, γελούσα, έτρεχα και ονειρευόμουν. Η γιαγιά μου, η νονά Αγγελική, έκανε τις μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς μαγικές, διηγούμενη παραμύθια για ξωτικά, νεράιδες και αγγέλους» εξομολογείται.
Το 2003, η Νικολέττα Βλαβιανού βίωσε την απώλεια της μητέρας της, μια στιγμή που σημάδεψε βαθιά τη ζωή της. Παρά την τεράστια δυσκολία, βρήκε τη δύναμη να προχωρήσει, κρατώντας τη μνήμη της μητέρας της ζωντανή στην καρδιά της. «Ήταν πολύ δύσκολο. Η μητέρα μου ήταν μάνα και πατέρας για μένα. Είχε διπλό ρόλο και το κατάφερνε με έναν τρόπο μοναδικό. Ο χαμός της με άλλαξε, αλλά η τάση μου να κοιτάζω μπροστά με βοήθησε να προχωρήσω» σημειώνει με ειλικρίνεια.
Η ηθοποιός παραδέχεται ότι συχνά οι γύρω της δεν αντιλαμβάνονται τον πόνο που κρύβει μέσα της, καθώς δείχνει πάντα δυνατή και προσηλωμένη στο παρόν. «Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν αν πονάω ή όχι, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πονάω. Απλώς πρέπει να συνεχίσω. Έτσι ήταν πάντα η φιλοσοφία μου, και έτσι επέλεξα να αντιμετωπίσω κάθε δυσκολία».
Η συνέντευξή της αποπνέει δύναμη, αλλά και μια βαθιά αγάπη για τη ζωή, παρά τις απώλειες. Με κάθε λέξη της, η Νικολέττα Βλαβιανού υπενθυμίζει τη σημασία της προσαρμοστικότητας και της ευγνωμοσύνης, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.