To σοβαρό πρόβλημα υγείας που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, περιγράφει στη συγκλονιστική ανάρτηση που έκανε ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος.
Όπως εξηγεί, ακριβώς ένα χρόνο πριν, ήταν στη ΜΕΘ του Λαϊκού Νοσοκομείου. «Το περσινό καλοκαίρι ήταν πολύ δύσκολο για εμένα. Όχι γιατί είχα να κάνω κάποιο σοβαρό χειρουργείο, μια αφαίρεση χοληδόχου κύστεως ήταν, αλλά γιατί για να την κάνω έπρεπε να υποβληθω και σε τραχιοστομία… ο μεγαλύτερος μου φόβος!» γράφει στην ανάρτησή του, τονίζοντας πως «σήμερα γιορτάζω, γιατί είμαι ζωντανός! Υπάρχει μεγαλύτερη ευλογια απο αυτό;».
«Βούτηξα μέσα στο φόβο χωρίς να ξέρω αν θα τα καταφέρω. Έκανα μια δυσκολη επιλογή, χωρίς να τη θέλω. Το μόνο που ήξερα είναι ότι προσπαθούσα να προχωρήσω και να βρεθώ ξανά στα όνειρα μου» συνεχίζει στην ανάρτηση-κατάθεση ψυχής στα social.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ολόκληρη η ανάρτησή του:
Ακριβώς ένα χρόνο πριν στην ΜΕΘ του Λαικού νοσοκομείου. Σήμερα ναι γιορτάζω, γιατί είμαι ζωντανός! Υπάρχει μεγαλύτερη ευλογια απο αυτό;;
Το περσινό καλοκαίρι ήταν πολύ δύσκολο για εμένα. Όχι γιατί είχα να κάνω κάποιο σοβαρό χειρουργείο, μια αφαίρεση χοληδόχου κύστεως ήταν, αλλά γιατί για να την κάνω έπρεπε να υποβληθω και σε τραχιοστομια… ο μεγαλύτερος μου φόβος! Η φωνή μου ξέρετε, είναι το βασικό μου εργαλείο και αν το έχανα και αυτο τι θα έκανα; Στους συνάδελφους ιατρούς έλειπαν και τα δεδομένα, αφού στη βιβλιογραφία δεν υπήρχαν παρόμοιες αναφορές για την περίπτωση μου!
Τελικά το χειρουργείο ξεκίνησε στις 29 Αυγούστου 2023. Όλη η διάρκειά του κράτησε περίπου 9 ώρες (ναι για μια τυπική διαδικασία αφαίρεσης) γιατί υπήρξαν επιπλοκές μέσα στο χειρουργείο οι οποίες θα μπορούσαν να ήταν θανατηφόρες, αν δεν υπήρχε η εξαιρετικη ιατρική ομάδα του δημόσιου νοσοκομείου «ΛΑΙΚΟΝ». Όταν ξύπνησα, ο φόβος είχε εξαφανιστεί και η πραγματικότητα είχε ζωντανέψει… έπρεπε να πάρω την πρώτη μου ανάσα σε μια ζωή που δεν ήθελα. Αναπνέω… μόνος μου… από το λαιμό πλέον. Πονάει όλο μου το κορμί. Ούτε που ήξερα ότι ήμουν 9 ώρες ναρκωμενος! Αναπνέω και ακούω τις πρώτες φωνές του προσωπικού. Πλέον ήταν οικείες φωνές… 4 μήνες ήταν στο πλευρό μου μιλώντας μου συνεχώς για αυτήν την ημέρα, αυτήν που είχαν .
Στη Μονάδα έκατσα τρία βράδια και η εμπειρία μου αυτή είναι για να γραφτεί βιβλίο, μια υπόσχεση που έχω δώσει στον εαυτό μου!
Για αυτό λοιπόν σήμερα γιορτάζω… Βούτηξα μέσα στο φόβο χωρίς να ξέρω αν θα τα καταφέρω. Έκανα μια δυσκολη επιλογή, χωρίς να τη θέλω. Το μόνο που ήξερα είναι ότι προσπαθούσα να προχωρήσω και να βρεθώ ξανά στα όνειρα μου.
Σήμερα, μια τομή στο λαιμό μου μού θυμίζει το περσινό καλοκαίρι! Μια τομή στο λαιμό μου είναι εκεί για να μου υπενθυμιζει ότι ήταν η δύναμη μου τελικά και ένα αναπόσπαστο κομματι που Παντοτινά ευχαριστώ στον αδερφικό μου φίλο και συνάδελφο ιατρό, Δημήτρη Σχιζα και σε όλους τους γιατρούς και νοσηλευτές που δεν φοβήθηκανε στιγμή. Για την υπόσχεση που μου δώσανε ότι όλα θα πάνε καλά! Και πήγανε! Είμαι εδώ και συνεχίζω!
Αυτό δεν είναι άλλωστε η ζωή;