Η τοποθέτηση του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για τη δήλωση του Δημήτρη Οικονόμου ήρθε σαν μια δυνατή υπενθύμιση για το πώς οι λέξεις και οι απόψεις που διατυπώνονται δημόσια μπορούν να πληγώσουν, να μειώσουν και να απομακρύνουν ανθρώπους από τη θέση που δικαιούνται στην κοινωνία.
Ο πρώην Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, μέσα από μια βαθιά ανθρώπινη και αξιοπρεπή ανάρτηση στα social media, δεν μάσησε τα λόγια του και τοποθετήθηκε ευθέως απέναντι στις μισαναπηρικές –όπως ο ίδιος τις χαρακτήρισε– αντιλήψεις, οι οποίες, δυστυχώς, φαίνεται ότι εξακολουθούν να υπάρχουν.
«Έχει χρειαστεί άπειρες φορές να σηκώσω το ανάστημά μου απέναντι σε μισαναπηρικές αντιλήψεις που με έβλεπαν καημένο και καθηλωμένο σε ένα καροτσάκι, κύριε Οικονόμου», έγραψε χαρακτηριστικά ο κ. Κυμπουρόπουλος, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο πόσο βαθιά προσωπική είναι για εκείνον αυτή η συζήτηση. Δεν είναι μια ακόμη δημόσια αντιπαράθεση, αλλά μια καθημερινή μάχη για ίσα δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
Ιδιαίτερα εύστοχη ήταν η διευκρίνισή του για τη λέξη «καροτσάκι», την οποία –όπως είπε– δεν αποδέχεται, καθώς το σωστό είναι «αναπηρικό αμαξίδιο». Αλλά το πιο ουσιαστικό σημείο της ανάρτησής του ήταν η αναφορά στο τι σημαίνει πραγματικά «καθήλωση». Με αξιοπρέπεια και δύναμη, ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος τόνισε πως μπορεί ένας άνθρωπος να μην κινεί κανένα μέλος του σώματός του και να ζει μια γεμάτη ζωή, ενώ αντίθετα, κάποιος άλλος, που στέκεται όρθιος και περπατά, να είναι «καθηλωμένος» σε νοοτροπίες και πεποιθήσεις που τον κρατούν πίσω, κάνοντάς τον ουσιαστικά “ανάπηρο” στη σκέψη.
Το μήνυμά του ήταν καθαρό: όσο αυτές οι αντιλήψεις μένουν ζωντανές, δεν μπορεί να υπάρξει μια πραγματικά συμπεριληπτική κοινωνία. Και όπως τόνισε, αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Δεν αρκεί να υπάρχουν νόμοι και ράμπες, αν η κοινωνία μας συνεχίζει να “κοιτάει αφ’ υψηλού” τους ανθρώπους με αναπηρία. Ο λόγος του Στέλιου Κυμπουρόπουλου είναι μια γενναία φωνή που πρέπει να ακουστεί, όχι μόνο ως απάντηση, αλλά και ως αφορμή για βαθύ αναστοχασμό.