Η Μιχαέλα Φρουδαράκη, επιζήσασα της τραγωδίας στα Τέμπη, μίλησε στο «Happy Day» και περιέγραψε τον καθημερινό της Γολγοθά, που συνεχίζεται εδώ και δύο χρόνια μετά το φρικτό δυστύχημα.
Η Μιχαέλα, παρά την υποστήριξη της οικογένειάς της και των δικών της ανθρώπων, παραδέχεται ότι χρειάστηκε επαγγελματική βοήθεια για να αντιμετωπίσει τις ψυχικές πληγές που της άφησε η τραγωδία. «Νόμιζα ότι η σύγκρουση κράτησε ένα λεπτό και εκείνη τη στιγμή είπα ότι δεν θα ξαναδώ τη μαμά και τον μπαμπά», εξομολογείται, αναφέροντας τη στιγμή του δυστυχήματος και την αίσθηση του τέλους που είχε εκείνη την ώρα.
Στο πέρασμα του χρόνου, η Μιχαέλα άρχισε να αντιλαμβάνεται τις συνέπειες που άφησε πάνω της το τραύμα. «Μου δημιούργησε μεγάλο θέμα με τους ήχους. Άκουγα το οτιδήποτε και με έπιανε αμόκ», λέει, περιγράφοντας την ψυχική και συναισθηματική ένταση που βίωσε μετά το δυστύχημα. Η ίδια παραδέχεται ότι το άγχος και οι φοβίες της την εμπόδιζαν να ζήσει κανονικά τη ζωή της. «Δεν μπορούσα να ταξιδέψω μόνη μου, είχα πολύ άγχος και φοβίες γενικότερα», εξηγεί. Η νύχτα ήταν η πιο δύσκολη στιγμή, καθώς το μυαλό της δεν μπορούσε να ηρεμήσει. «Ξυπνούσα το βράδυ και νόμιζα ότι το δωμάτιο ήταν γεμάτο καπνούς. Με έπιαναν τα κλάματα και δεν μπορούσα να κοιμηθώ μόνη μου», αναφέρει, αποκαλύπτοντας πόσο επηρεασμένη ήταν από τη φοβία και την ψυχική ένταση.
Ακόμα και σήμερα, παρά τις προσπάθειες να αντιμετωπίσει τα ψυχολογικά προβλήματα, η Μιχαέλα αναγνωρίζει ότι δεν είναι εύκολο να ξεπεράσει όσα έζησε. Προσπαθεί να δουλέψει πάνω στον εαυτό της και να προχωρήσει, αλλά καταλαβαίνει ότι η επεξεργασία της τραγωδίας απαιτεί χρόνο και υπομονή. «Είναι δύσκολο, αλλά προσπαθώ να το αντιμετωπίσω», λέει, επισημαίνοντας την ανάγκη για στήριξη και για συνεχιζόμενη προσπάθεια να βρει ξανά την ισορροπία στη ζωή της.
Η Μιχαέλα δεν μπορεί να ξεχάσει τις φρικτές εικόνες από το δυστύχημα. Περιγράφει το πρώτο πράγμα που έκανε μετά τη σύγκρουση: «Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να συνειδητοποιήσω την κατάσταση. Οι πόρτες άνοιξαν και εγώ κι οι άλλοι επιβάτες προσπαθήσαμε να βγούμε μέσα από το χάος». Η μνήμη αυτών των στιγμών είναι έντονη και η Μιχαέλα δηλώνει με σιγουριά ότι δεν ήταν απλά ένα ατύχημα, αλλά κάτι που ήταν προδιαγεγραμμένο. «Δεν ήταν ατύχημα. Ήξεραν ότι έρχεται και το άλλο τρένο», λέει, προσθέτοντας ακόμα περισσότερη ένταση στις σκέψεις και τα συναισθήματα που τη διακατέχουν μετά την τραγωδία.