28.1 C
Athens
Παρασκευή, 19 Αυγούστου, 2022
More

    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

    Ποιος να μας πει αν τα σχέδια που χουμε κάνει θα βρουν αποδέκτες; – Γράφει η Άννα Ζανιδάκη

    Διαβάστε το νέο άρθρο της Άννας Ζανιδάκη με τίτλο: “Λανθασμένα;”

    Λανθασμένα;

    Ποιος να μας πει αν τα σχέδια που χουμε κάνει θα βρουν αποδέκτες, εφόσον οι άνθρωποι έχουν χάσει την υπόστασή τους;

    Ποιος θα βρεθεί να απαντήσει στα που, πότε και γιατί, στα ποιος, ποια και ποιο, αίτιο και ανώφελη προσμονή για κάτι το καλύτερο, σ αυτή τη ζωή μας;

    Ποια να σταθεί αιτία και εκ του αποτελέσματος να σκύψουμε και να διδαχθούμε απ τα λάθη μας, ώστε να ναι αποφευκτέα μάζα ύλης μαθήματος για τα μετέπειτά μας χρόνια;

    Ποιες συνιστώσες θα ναι σε θέση να μας πουν αν πράξαμε σωστά και δε διαδραματίσαμε απλά κομπάρσοι στο θέατρο της ζωής μας, που το μετατρέψαμε σε παράλογο και επεκτατισμό αυτού;

    Ποιους στηλοβάτες να εγείρουμε απ τα κάστρα της υπομονής μας και ποια στρατιωτάκια της επιμονής να χαράξουν τις πορείες προς άνοδο του στρατεύματος της ενίσχυσης της ψυχής μας και του καθορισμού του πλάνου για τη ζήση μας όλη;

    Πώς να στηρίξουμε και να δούμε τι είναι σωστό και τι λάθος, όταν με λάθος τρόπος, άλλοι θέλησαν να ευνουχίσουν και να ποδοπατήσουν τα αισθήματά μας, τότε απλά, αγνά , άμορφη μάζα ψυχής;

    Γιατί να νιώθουμε υπαίτιοι ενός κλειδώματος και αμπαρώματος της καρδιάς μας, όταν άλλοι θέλησαν να τις αγκυλώσουν και να της προσαρτήσουν πετρώματα και στρώματα πάχους χοντρού, χωρίς καν επικάλυψης αγάπης, λατρείας, ανθρωπιάς;

    Γιατί να πρέπει να απολογηθώ γιατί πάγωσε η ψυχή μου και δε λέει να επανέλθει η ανάστασή της, όταν ειδα να την κατακρεουργουν και να στοιχηματίζουν πάνω της , τα λάφυρά της;

    - Advertisement -

    Γιατί να πρέπει να υπάρχει ή να εφεύρουμε έναν ένοχο;

    Όταν μέσα στα αθώα χρονιά μας όρια , επιτρεπτά για πολλές παρασπονδίες, ομαλής φύσης και περίτεχνης προσπάθειας επεκτατικής συνεύρεσής τους.

    ΄Ώστε έτσι να απαιτούν να ανοίξει τώρα και να διαπλατυνθεί ευρέως γνωστή απέναντι όμως3 σ άγνωστά της αισθήματα τώρα πια;

    Πότε θα μαστε σε θέση να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε πως έχουμε κι εμείς δικαίωμα στη ζωή μας και όχι απλά να στεκόμαστε και να καμαρώνουμε, όσους υπερεκτιμήσαμε και δε μας σεβάστηκαν;

    Πότε θα καταλάβουμε πως η ζωή είναι λίγη και λήγει και εμείς, δυστυχώς δεν το χουμε αντιληφθεί πλήρως και στεκομαστε θεατές ,παρά να μαστε οι πρωταγωνιστές της;

    Πόσα που, πότε και γιατί, πόσα , πώς διότι και αν , δεν τριβελλίζουν τους εγκεφάλους μας και τις ουσίες τους,να χύνονται ένα μείγμα και ένα κράμα σκέψης και απολογίας, ανάδειξης και επίτιμης υπόδειξής τους;

    Παρόλου αυτά η ζωή ανήκει σε μας και μόνο σε εμάς.

    Το φωνάζω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και παλεύω, μάχομαι και πασχίζω για την απεγκλωβισή της σκέψης μου απ το πρέπει και τον εναγκαλισμό των θέλω μου, στα πρότυπά τα δικά μου και της ιδιοσυγκρασίας μου.

    Όλα τα άλλα είναι περιττά,καθώς δεν κάθισαν να μας ακούσουν τότε και εμείς τώρα κωφεύουμε και τραβούμε το δικό μας δρόμο, λεωφόρο και μαραθώνιο του επιβεβλημένου ανοδικού τόξου της!

    ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ