Με μεγάλη θλίψη ανακοινώθηκε ο θάνατος της Χρύσας Μαλτέζου, της σπουδαίας ιστορικού, η οποία έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2025, σε ηλικία 84 ετών. Η Χρύσα Μαλτέζου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στον τομέα της μεσαιωνικής ιστορίας και του ενετοκρατούμενου Ελληνισμού, με μια πορεία γεμάτη ερευνητικά επιτεύγματα και προσφορά στην επιστημονική κοινότητα.
Γεννημένη το 1941 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η Χρύσα Μαλτέζου ακολούθησε μια λαμπρή ακαδημαϊκή πορεία, από τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών έως τη μεταπτυχιακή της εκπαίδευση στο Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών στη Βενετία. Ήταν υπότροφος της Ακαδημίας Αθηνών και εργάστηκε σε κορυφαία επιστημονικά κέντρα, όπως το Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και το Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Αν και το έργο της εκτεινόταν σε πολλούς τομείς, η Χρύσα Μαλτέζου ξεχώρισε για την επί σειρά ετών διεύθυνση του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας, όπου έδωσε νέα πνοή στην έρευνα και τη διάσωση του πολιτιστικού κληροδοτήματος του ελληνισμού. Η συμβολή της στη μελέτη της βυζαντινής και μεταβυζαντινής ιστορίας, καθώς και στη διάσωση ιστορικών αρχείων, υπήρξε καθοριστική για τη σύγχρονη ιστορική έρευνα.
Η Χρύσα Μαλτέζου υπήρξε πρότυπο αφοσίωσης και επιστημονικής συνέπειας. Το συγγραφικό της έργο είναι εκτενές και περιλαμβάνει εκατοντάδες μελέτες, ενώ η πανεπιστημιακή της διδασκαλία άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα σε γενιές φοιτητών. Για τη συνεισφορά της στον τομέα της ιστορίας και για τη διάσωση και ανάδειξη του πολιτιστικού πλούτου, τιμήθηκε με πολυάριθμα βραβεία και διακρίσεις, όπως το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1982 και το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής το 2003.
Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, εξέφρασε τα συλλυπητήριά της και δήλωσε ότι η Χρύσα Μαλτέζου άφησε «ξεχωριστό αποτύπωμα στη μελέτη της μεσαιωνικής ιστορίας και συνέβαλε ουσιαστικά στη μελέτη του ενετοκρατούμενου Ελληνισμού». Η απώλειά της αφήνει ένα κενό στην επιστημονική κοινότητα, αλλά το έργο της θα συνεχίσει να εμπνέει και να καθοδηγεί τις μελλοντικές γενιές ιστορικών και ερευνητών.