Ο βασικός πιλότος του Πάμπλο Εσκομπάρ, Tirso “TJ” Dominguez, σπάει τη σιωπή του για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες σιωπής, αποκαλύπτοντας στο νέο podcast Cocaine Air πώς βρέθηκε από επίδοξος επιχειρηματίας της Φλόριντα στο τιμόνι του πιο διαβόητου καρτέλ στον κόσμο.
Αρχικά, όπως λέει, απέρριψε πρόταση να δουλέψει για τον διαβόητο Κολομβιανό βαρόνο των ναρκωτικών. Ο λόγος; Είχε ήδη εξασφαλίσει ένα… «ταπεινό» εισόδημα 4 εκατομμυρίων δολαρίων τον μήνα από άλλον προμηθευτή. Όταν όμως ο Εσκομπάρ τού υποσχέθηκε 20 εκατομμύρια τον μήνα – 5 εκατ. για κάθε πτήση – δεν μπόρεσε να αντισταθεί.
«Είχα 30 Λαμποργκίνι και μου έφερναν κάθε πρωί αυτοκίνητο που ταίριαζε με το πουκάμισό μου», αφηγείται με εντυπωσιακή ειλικρίνεια. Ήταν ο απόλυτος βασιλιάς των αιθέρων, ο άνθρωπος που δεν έχασε ποτέ ούτε ένα φορτίο.
Ο Dominguez ξεκίνησε από ανάγκη: στα 20 του, μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του, βρέθηκε χωρίς στήριξη και στα πρόθυρα οικονομικής καταστροφής. Όταν απορρίφθηκε το δάνειο για να συνεχίσει την επιχείρηση του πατέρα του, στράφηκε στη μεταφορά μαριχουάνας. Η απότομη είσοδός του στον κόσμο της κοκαΐνης έγινε μετά από ένα μοιραίο λάθος: πέταξε λάθος φορτίο σε λάθος βάρκα και κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του.
Η πρώτη του «λευκή» πτήση τού απέφερε 1 εκατομμύριο δολάρια. Από εκεί και πέρα, τα πάντα άλλαξαν. Η φήμη του μεγάλωσε, ώσπου έφτασε στα αυτιά του ίδιου του Εσκομπάρ. Παρότι αρχικά τον αγνόησε, το ποσό που του προσφέρθηκε ήταν ακαταμάχητο. Σύντομα έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς συνεργάτες του καρτέλ του Μεντεγίν, με ιδιόκτητο στόλο αεροπλάνων και… έναν πούμα για κατοικίδιο.
Ωστόσο, όλα τελείωσαν το 1988, όταν πράκτορες εισέβαλαν στη βίλα του και τον συνέλαβαν. Κατηγορήθηκε για εισαγωγή τεράστιων ποσοτήτων ναρκωτικών στις ΗΠΑ και καταδικάστηκε. Έμεινε 13 χρόνια στη φυλακή – τα δύο σε απομόνωση – επειδή σχεδίαζε να αποδράσει με… ελικόπτερο που θα προσγειωνόταν μέσα στο προαύλιο.
Σήμερα, στα 73 του, ο TJ δηλώνει μετανιωμένος και έτοιμος να ξαναχτίσει τη ζωή του, νόμιμα αυτή τη φορά.
«Αποτυχία δεν είναι να πέφτεις, αλλά να μη σηκώνεσαι. Κι εγώ πάντα πέφτω προς τα μπροστά», λέει με νόημα.
Από τη χλιδή και τα εκατομμύρια, στις χειροπέδες και τα κελιά — η ζωή του πιλότου του Εσκομπάρ είναι η επιτομή του “too much, too fast”.