Ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται πως έχει εγκλωβιστεί σε μια στρατηγική που όχι μόνο δεν του αποφέρει πολιτικά οφέλη, αλλά αντίθετα, τον οδηγεί σε περαιτέρω αποδυνάμωση. Η τακτική του «όχι σε όλα» δεν βρίσκει ανταπόκριση στο εκλογικό σώμα, καθώς οι πολίτες αναζητούν ρεαλιστικές προτάσεις και όχι στείρα άρνηση. Το αποτέλεσμα είναι να αφήνει το πεδίο ελεύθερο στην κυβέρνηση, η οποία, παρά τις δυσκολίες, εμφανίζεται ως η μόνη λογική επιλογή.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν αυτή την τάση, καταγράφοντας σταθεροποίηση ή και μικρή άνοδο της Νέας Δημοκρατίας, τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει τη δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος. Η μονοθεματική πολιτική γύρω από την τραγωδία των Τεμπών δείχνει να χάνει την ισχύ της, με τα οικονομικά ζητήματα να επιστρέφουν δυναμικά στο προσκήνιο. Αυτό πλήττει ιδιαίτερα τα κόμματα που προσπάθησαν να οικοδομήσουν τη ρητορική τους πάνω σε θεωρίες συνωμοσίας, οι οποίες πλέον χάνουν έδαφος.
Η μόνη εξαίρεση σε αυτό το σκηνικό είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία, εκμεταλλευόμενη το πολιτικό κενό και την απογοήτευση συγκεκριμένων εκλογικών ομάδων, καταφέρνει να προσελκύσει ψηφοφόρους που εξακολουθούν να κινούνται στα όρια του πολιτικού παραλογισμού. Ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί γενικό κανόνα, καθώς οι πολίτες δείχνουν να απορρίπτουν την τοξικότητα και να αναζητούν σοβαρές εναλλακτικές λύσεις.
Όσο για την αξιωματική αντιπολίτευση; Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα, αλλά τουλάχιστον διατηρεί τη δεύτερη θέση. Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρουλάκης παραμένουν καθηλωμένοι στην τρίτη θέση, χωρίς σαφή στρατηγική και χωρίς ξεκάθαρο αφήγημα για το μέλλον. Η έλλειψη πολιτικής ταυτότητας και η απουσία ηγετικού προφίλ καθιστούν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αδύναμο παίχτη σε ένα σκληρό πολιτικό παιχνίδι.
Με δεδομένο ότι οι εξελίξεις τρέχουν και οι πολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται συνεχώς, ίσως ήρθε η ώρα για τον Νίκο Ανδρουλάκη να αναθεωρήσει τη στρατηγική του – και, όπως λένε οι καλά γνωρίζοντες, να ξεσκονίσει και τα αγγλικά του.