Ο Μάκης Δελαπόρτας, καλεσμένος στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» του Action24, μοιράστηκε αναμνήσεις και αποκαλύψεις για τη ζωή του Δημήτρη Παπαμιχαήλ και της Αλίκης Βουγιουκλάκη, τονίζοντας πως υπήρξαν πτυχές της κοινής τους ζωής που δεν πρόκειται να δημοσιοποιήσει ποτέ. «Έχω δει ακατάλληλα πράγματα που δεν βγαίνουν προς τα έξω. Αποφάσισα να μην τα γράψω», δήλωσε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως αυτός είναι ο δικός του κώδικας ηθικής.
Ο γνωστός ηθοποιός και βιογράφος ανέφερε ότι γνώρισε την Αλίκη και τον Δημήτρη από κοντά και είχε την ευκαιρία να εισχωρήσει στην προσωπική τους ζωή. Ωστόσο, όπως επεσήμανε, υπάρχουν γεγονότα που ο ίδιος θεωρεί πως δεν έχουν θέση στο φως της δημοσιότητας. «Αν είμαι φίλος σου, δεν θα μοιραστώ ποτέ τα μυστικά σου», εξομολογήθηκε, δείχνοντας πόσο σημαντική είναι για εκείνον η διατήρηση της εμπιστοσύνης.
Μιλώντας για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Μάκης Δελαπόρτας αναφέρθηκε στην αποφασιστικότητα και τη φιλοδοξία της. «Η Αλίκη ήταν φτιαγμένη για να γίνει αυτή που έγινε. Ήταν μια γυναίκα φιλάρεσκη με καταπληκτικό DNA, αλλά και σκληρή επαγγελματίας», είπε, προσθέτοντας ότι η επιτυχία της είχε και υψηλό προσωπικό τίμημα. Περιέγραψε επίσης την αυστηρή πειθαρχία που είχε ως προς την εξωτερική της εμφάνιση, αναφέροντας ότι συχνά ακολουθούσε εξαντλητικές δίαιτες.
Όσον αφορά τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, ο βιογράφος τόνισε ότι έμαθε πολλά για τη ζωή και τη σχέση του με την Αλίκη κατά τη συγγραφή της βιογραφίας του. «Ο γάμος τους ήταν γεμάτος εντάσεις, νεύρα και συγκρούσεις», σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι, παρά τις δυσκολίες, υπήρχε έντονος δεσμός μεταξύ τους. Ωστόσο, αποφάσισε να αφήσει ορισμένες πτυχές της ζωής τους μακριά από τη δημοσιότητα, καθώς θεωρεί ότι δεν είναι όλα κατάλληλα για να γίνουν γνωστά.
Ο Μάκης Δελαπόρτας κατέληξε επισημαίνοντας τη σημασία της προσωπικής διακριτικότητας, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ανθρώπους που έχουν φύγει από τη ζωή. «Δεν μεγαλοποιώ τις καταστάσεις, αλλά πιστεύω ότι η αλήθεια έχει όρια. Κάποια πράγματα πρέπει να μείνουν στις μνήμες μας και μόνο εκεί», είπε, επιβεβαιώνοντας τον σεβασμό του προς τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που έγραψαν ιστορία στον ελληνικό κινηματογράφο.