«Πρωτοφανή αδιαφορία» στην ιστορία των εκλογών στην Ελλάδα, επισήμανε ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Νίκος Μαραντζίδης, μιλώντας για το πώς αντανακλούν οι Ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου στους Έλληνες ψηφοφόρους, στο Πρώτο Πρόγραμμα 91,6 και 105,8 και στην εκπομπή «Καθρέφτης» με τον Χρήστο Μιχαηλίδη.
«Σε αυτές τις εκλογές, πώς το λένε αυτοί που ασχολούνται με τα ζώδια.. όλα τα άστρα ευθυγραμμίστηκαν. Δηλαδή, οι εκλογές είναι ούτως ή άλλως δεύτερης τάξης. Δεύτερον, υπάρχει μια παρατεταμένη κόπωση από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και μάλιστα κρίσιμης σημασίας. Δηλαδή οι ψηφοφόροι ψήφισαν δύο φορές, Μάιο, Ιούνιο για εθνικές εκλογές και μετά ψήφισαν άλλες δύο για δημοτικές και περιφερειακές μέσα στο 23, σύνολο τέσσερις. Αυτό το αίσθημα κόπωσης, δηλαδή από μια εκλογική διαδικασία που στ’ αλήθεια οι άνθρωποι δεν διακρίνουν διαφορετικές ατζέντες και αυτό είναι μια μεγάλη και κρίσιμη συζήτηση».
Σύμφωνα με τον κ. Μαραντζίδη, είναι ένα φαινόμενο που χαρακτηρίζει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ποσοστά συμμετοχής σε αρκετές από τις χώρες είναι δραματικά χαμηλά. Για παράδειγμα, η Τσεχία στις προηγούμενες Ευρωεκλογές είχε κάτω του 30% ή και 27% συμμετοχή και αρκετές χώρες βρίσκονταν όχι απλώς κάτω από το 50 αλλά πολύ κάτω και από το 40%, στη συμμετοχή.
Στην εγχώρια πολιτική σκηνή και ειδικά σε ό,τι αφορά στον πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Στέφανο Κασσελάκη, ο κ. Μαραντζίδης έκανε λόγο για ένα «φαινόμενο, πάρα πολύ ενδιαφέρον από πολλές πλευρές».
«Ας πούμε, είναι ενδιαφέρον, δείτε μια πλευρά που δεν έχει να κάνει στενά με τον ίδιο, αλλά έχει να κάνει με ένα φαινόμενο. Σκεφθείτε τον κυνισμό και την απόγνωση ταυτόχρονα χιλιάδων ανθρώπων που είναι μέλη ενός κόμματος που λέγεται ριζοσπαστική Αριστερά. Θέλω να το υπογραμμίσω το επίθετο, δεν λέγεται Αριστερά απλώς, λέγεται ριζοσπαστική Αριστερά.
Και πήγαν και ψήφισαν και υποστηρίζουν έναν άνθρωπο που δεν έχει καμία σχέση όχι με τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα της Αριστεράς, αλλά τουλάχιστον ιστορικά, ούτε με την Αριστερά και όταν λέω ιστορικά, μέχρι πάρα πολύ πρόσφατα. Δεν εννοώ τι έκανε ο άνθρωπος πριν 20 χρόνια, που εξάλλου ήταν πολύ μικρός. Και ο ίδιος, η κοσμοθεωρία του δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτά και επιπλέον δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική πολιτική γενικώς, ούτε ειδικώς.
Και αναρωτιέμαι με όρους κοινωνικής ψυχολογίας, τι κάνει ανθρώπους που ανήκουν σε μία κοινότητα ιδεών, οργανωτική, πολιτική να κατευθύνονται σε τέτοιες επιλογές. Δηλαδή τι είναι αυτό; Είναι ακραίος τυχοδιωκτισμός, είναι λαϊκισμός, είναι απόγνωση, είναι πάλι κυνισμός; Δηλαδή τίποτα δεν έχει σημασία. Σημασία έχει μόνο να βρούμε το τζόκερ που κερδίζει. Όπως αποδεικνύεται από τις δημοσκοπήσεις, το τζόκερ δεν κερδίζει πάντα. Τουλάχιστον δεν είναι το Τζόκερ που εμείς νομίζουμε. Εξάλλου αν ήταν έτσι θα ήμασταν όλοι πλούσιοι» ανέφερε καταλήγοντας ο κ. Μαραντζίδης.