Η Άννα Φόνσου, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου, μίλησε στην κάμερα της εκπομπής Breakfast@star και τη Σοφία Ραυτοπούλου για τον ηλικιακό ρατσισμό που παρατηρείται στον χώρο της υποκριτικής, αλλά και για τη σχέση της με τον χρόνο και τη γήρανση.
«Ο χρόνος δεν με απασχολεί,» δήλωσε με ειλικρίνεια. «Αν τον σκεφτόμουν, δεν θα φορούσα τα ρούχα που φορώ σήμερα. Ίσως θα έπρεπε να πάω σε ψυχίατρο! Αν σκεφτώ την ηλικία μου, μάλλον θα έμενα κλεισμένη στο σπίτι μου. Το γήρας είναι καλό, αρκεί να παραμένεις απασχολημένος.»
Η ηθοποιός δεν διστάζει να μιλήσει ανοιχτά για την ηλικία της, αλλά αναφέρει πως πλέον την αναφέρει μόνο σε γιατρούς. «Παλαιότερα έλεγα την ηλικία μου. Τώρα, όμως, το κάνω μόνο όταν επισκέπτομαι γιατρούς. Έχει τύχει στην τηλεόραση να εμφανίζεται η ηλικία της αδερφής μου – που είχε το ίδιο όνομα με εμένα – και γράφουν ότι είμαι 85. Επειδή την αγαπούσα όσο τίποτα άλλο, αφήνω να φαίνεται αυτή η ηλικία σαν δική μου.»
Μιλώντας για τον ηλικιακό ρατσισμό στον χώρο της υποκριτικής, η Άννα Φόνσου εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για τη σημερινή κατάσταση. «Με ενοχλεί πολύ που υπάρχει τόσος μεγάλος ηλικιακός ρατσισμός. Παλαιότερα, υπήρχε σεβασμός στους μεγαλύτερους ηθοποιούς. Τους θεωρούσαν απαραίτητους για τα έργα. Σήμερα, αν χρειάζονται έναν ηλικιωμένο χαρακτήρα, προτιμούν να βάζουν έναν νεότερο και να τον ‘γεράσουν’ με τεχνητές ρυτίδες, ενώ τους μεγαλύτερους τους περιορίζουν σε μικρούς ρόλους στο πλάι.»
Με αυτές τις δηλώσεις, η Άννα Φόνσου αναδεικνύει ένα διαχρονικό ζήτημα που αφορά όχι μόνο τον χώρο της υποκριτικής, αλλά και τη γενικότερη στάση της κοινωνίας απέναντι στη γήρανση. Παρά την κριτική της, η ίδια αποδεικνύει ότι η δημιουργικότητα και η ενεργητικότητα δεν γνωρίζουν ηλικιακά όρια, παραμένοντας ένα ζωντανό παράδειγμα θετικής στάσης ζωής.