Η πρόσφατη ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο συνέδριο του Economist, λίγο πριν την καθιερωμένη παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, τράβηξε την προσοχή όχι μόνο για τις αναφορές του αλλά και για τις επιλογές του. Ο πρώην πρωθυπουργός απέφυγε έναν αμιγώς καταγγελτικό λόγο, δείχνοντας ότι θέλει να αποβάλει την εικόνα του πολιτικού που συγκρουόταν διαρκώς.
Παρότι άσκησε κριτική στην κυβέρνηση, το έκανε με συγκριτικό τρόπο, φέρνοντας στο προσκήνιο τα πεπραγμένα της δικής του διακυβέρνησης και τους οικονομικούς δείκτες που –όπως υποστηρίζει– άφησε πίσω του. Με το σχέδιο πενταετίας που παρουσίασε, έδειξε ότι σκέφτεται μακροπρόθεσμα, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο δυναμικής επιστροφής στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Η απουσία αναφορών σε συνεργασίες με ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ ή Νέα Αριστερά, υποδηλώνει ότι ο Τσίπρας επιδιώκει έναν αυτόνομο ρόλο, ως βασικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η στάση του δίνει τροφή στα σενάρια για την ίδρυση νέου κόμματος, πιθανόν στις αρχές ή την άνοιξη του 2025.
Παράλληλα, ο λόγος του δείχνει πιο «ανοιχτός» και λιγότερο ιδεολογικός, στοχεύοντας σε απογοητευμένους πολίτες που δεν αυτοπροσδιορίζονται αυστηρά πολιτικά. Οι πρώτοι συνεργάτες του προέρχονται κυρίως από τον ακαδημαϊκό χώρο, την τεχνοκρατία και την αγορά, δίνοντας στίγμα ανανέωσης, χωρίς όμως να αποκλείεται η αξιοποίηση στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Την ίδια στιγμή, ο Τσίπρας προετοιμάζει και την κυκλοφορία βιβλίου του μέχρι το τέλος του 2025, όπου θα καταγράψει τη δική του εκδοχή για την περίοδο της διακυβέρνησής του, επιχειρώντας να ανατρέψει την αφήγηση των πολιτικών του αντιπάλων.
Όλα δείχνουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός κινείται μεθοδικά, επιχειρώντας να κερδίσει ξανά πολιτικό έδαφος, αυτή τη φορά με πιο ώριμο και μετριοπαθές προφίλ.