Το πέρασμα του ραδιενεργού νέφους από το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ καταγράφηκε στην Ελλάδα στις 5 Μαΐου 1986, προκαλώντας τότε, έντονη ανησυχία και αλυσιδωτές αντιδράσεις στην κοινωνία.
Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, μέσω του Εργαστηρίου Πυρηνικής Τεχνολογίας, προχώρησε την περίοδο 1986-1987 στη συλλογή περίπου 1.500 δειγμάτων εδάφους από διάφορες περιοχές της χώρας.
Τα ευρήματα επιβεβαίωσαν την άφιξη του νέφους, ωστόσο οι μετρήσεις έδειξαν ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας δεν κρίνονταν επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία.
Παρά τα επιστημονικά δεδομένα, το κλίμα που διαμορφώθηκε εκείνο το διάστημα ήταν ιδιαίτερα φορτισμένο.
Δημοσιεύματα και παρεμβάσεις φορέων ενίσχυσαν την ανησυχία των πολιτών, κυρίως σε ό,τι αφορά την κατανάλωση τροφίμων όπως τα γαλακτοκομικά, τα φρούτα και τα λαχανικά.
Σε αυτό το περιβάλλον φόβου, καταγράφηκε σημαντική αύξηση στις διακοπές κυήσεων. Σύμφωνα με ανεπίσημες εκτιμήσεις, από τον Μάιο του 1986 έως τον Μάιο του 1987 σημειώθηκαν στην Ελλάδα από 1.500 έως και 2.500 εκτρώσεις, με βασικό κίνητρο τον φόβο για πιθανές τερατογενέσεις λόγω ακτινοβολίας.
Ο επικεφαλής του εργαστηρίου, Νικόλαος Πετρόπουλος, απέδωσε το δυστύχημα κυρίως σε ανθρώπινο λάθος, επισημαίνοντας ότι η αυστηρή τήρηση των πρωτοκόλλων θα μπορούσε να έχει αποτρέψει την εξέλιξη της καταστροφής, ανεξάρτητα από τις τεχνολογικές αδυναμίες του αντιδραστήρα.
Την ίδια ώρα, η διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα επηρεάστηκε τόσο από το έντονο πολιτικό κλίμα της εποχής, όσο και από τις περιορισμένες δυνατότητες των εργαστηρίων, γεγονός που συνέβαλε στη δημιουργία σύγχυσης και πανικού.
«Μας διέψευσαν τα αποτελέσματα»
«Σαν πολίτες εκείνη την εποχή δεν δώσαμε στην αρχή κάποια σημασία. Διότι εγώ ως φοιτητής είχα μία τριβή με το αντικείμενο και θεωρήσαμε, όπως θεώρησαν και αρκετοί επιστήμονες, ότι δεν θα συμβεί κάτι που θα φτάσει στην Ελλάδα, ότι δεν θα γίνει αντιληπτό μάλλον στη χώρα μας το ατύχημα.
Δηλαδή ότι δεν θα έχει κάποια οποιαδήποτε συνέπεια στη χώρα μας, δεν θα είναι μετρήσιμο δηλαδή. Αλλά τα πράγματα μας διέψευσαν και μας διέψευσαν και μέσα στο ίδιο το εργαστήριο, γιατί εκεί πέρα που το εργαστήριο μετρούσε μία καθημερινότητα που έδειχνε τρία, ξαφνικά βρέθηκε η καθημερινότητα να δείχνει 33» λέει στο Orange Press Agency ο Νικόλαος Πετρόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής – Διευθυντής του Εργαστηρίου Πυρηνικής Τεχνολογίας, που υπάγεται στη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών.
Οι πρώτες μετρήσεις έδειξαν ότι συμβαίνει κάτι πιο σοβαρό
«Μας έδωσαν ένα σύνθημα ότι κάτι παραπάνω από ό,τι υποπτευόμαστε συμβαίνει και ότι τα κατάλοιπα του ατυχήματος έχουν έρθει και στην Ελλάδα.
Για να το ξεκαθαρίσουμε, εμείς το ξέραμε πάρα πολύ καλά από τότε, ότι ήρθαν μεν τα κατάλοιπα του ατυχήματος, όμως δεν έφτασαν σε ποσότητες οι οποίες είναι επικίνδυνες.
Γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί αστικοί μύθοι που μας λένε ότι τα κατάλοιπα του ατυχήματος του Τσερνόμπιλ που φτάσαν στην Ελλάδα ήταν βλαβερά, τρομερά, φοβερά, κάνανε καρκίνους και τα λοιπά. Αυτά, θα μου επιτρέψετε, δεν ισχύουν» προσθέτει.
Οι επιστήμονες στα λιγοστά τότε εργαστήρια της χώρας προσπαθούσαν να διαχειριστούν μια πραγματικότητα για την οποία η Ελλάδα δεν ήταν υλικοτεχνικά προετοιμασμένη. Ο κ. Πετρόπουλος αναφέρει χαρακτηριστικά στο Orange Press Agency: «Σας είπα πως το εργαστήριό μας εκεί πέρα που μετρούσε εξωτερικά στον αέρα τρία και ξαφνικά μετράει 13, 33… σημαίνει ότι βλέπουμε μια σημαντική αύξηση.
Αντίστοιχα εργαστήρια της Ελλάδας μετρήσανε και αυτά μια αντίστοιχη αύξηση. Καταλαβαίνετε όμως ότι η Ελλάδα της δεκαετίας του ’80 δεν έχει τα μέσα της σημερινής Ελλάδας.
Καταρχάς αυτό το εργαστήριο όπως το βλέπετε σήμερα δεν υπήρχε. Ήταν σε έναν άλλο χώρο, πολύ μικρότερο, με πολύ μικρότερες δυνατότητες. Το ίδιο συνέβαινε και στον Δημόκριτο, το ίδιο και σε άλλες υπηρεσίες.
Οπότε δεν ήμαστε έτοιμοι να ερευνήσουμε αυτό το ατύχημα για να αποκαλύψουμε την πραγματική του έκταση, η οποία είναι μικρή –αναφέρομαι στην Ελλάδα πάντοτε. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένας κακός πανικός, να φέρνει ο καθένας το τυρί του στον Δημόκριτο, το γάλα του. Τι να σας κάνουν οι τότε υπεύθυνοι, με τα σχετικά τηλέφωνα ‘το γάλα μου, το χόρτο μου, το τυρί μου’».
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, τέσσερις με οκτώ εβδομάδες μετά το ατύχημα του Τσερνόμπιλ, τα συγκεκριμένα εργαστήρια «βομβαρδίστηκαν» από πολίτες και εμπόρους και κλήθηκαν να αναλύσουν «εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες δείγματα τροφίμων, ιδιαίτερα γάλακτος και τυριών».
Καρδίτσα, Νάουσα και Αθήνα – Τι σημαίνουν οι «κόκκινες» περιοχές
Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας, η ακαδημαϊκή κοινότητα, παρά τα λιγοστά της μέσα, ανέλαβε δράση για να δώσει απαντήσεις. Ο τότε καθηγητής του ΕΜΠ, κ. Σιμόπουλος, ξεκίνησε μια τιτάνια προσπάθεια χαρτογράφησης της χώρας.
«Στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής ελευθερίας, ο τότε καθηγητής μας, που δυστυχώς δεν είναι μαζί μας σήμερα, ο κ. Σιμόπουλος, ξεκίνησε να κάνει μια έρευνα να βρει σε ποιες περιοχές της Ελλάδος έχει πέσει υλικό από το Τσερνόμπιλ. Πήγε σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και μέτρησε δείγματα εδάφους.
Πήρε 1.500 δείγματα, τα οποία έφτασαν στο εργαστήριο. Από τον Σεπτέμβριο του 1986 εμείς είχαμε την αποτύπωση της χώρας» προσθέτει ο καθηγητής.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας σχεδόν το 1% της Ελλάδας, 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ρυπάνθηκαν από τη ραδιενέργεια του Τσερνόμπιλ. Τα νούμερα φαίνονται τρομακτικά, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Δείχνοντας τον χάρτη των μετρήσεων, ο κ. Πετρόπουλος εξηγεί: «Βλέπετε εδώ στην περιοχή των Αθηνών, όπου δημιουργήθηκε ο μεγαλύτερος πανικός, είναι το κίτρινο χρώμα, δηλαδή πολύ χαμηλό.
Υπάρχουν οι περιοχές της Καρδίτσας και της Νάουσας, οι οποίες είναι κόκκινες. Κόκκινες δεν σημαίνει επικίνδυνος, σημαίνει ‘περισσότερο’. Λοιπόν, και σήμερα αν πάμε σε αυτές τις περιοχές, αλλά και στην Αθήνα αν πάμε, θα βρούμε ίχνη».
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του κινδύνου, ο καθηγητής συγκρίνει τη ραδιενέργεια του ατυχήματος με τη φυσική ακτινοβολία της ίδιας της Γης.
«Η φυσική ραδιενέργεια που έχει το περιβάλλον μας κάθε χρόνο μάς δίνει, ας πούμε, τέσσερις μονάδες. Στα 50 χρόνια -γιατί τα 50 χρόνια χρησιμοποιούμε στην επιστήμη- κάποιος θα πάρει 200 μονάδες.
Ας υποθέσουμε τώρα ότι κάποιος ζει εκεί πέρα στην Καρδίτσα ή στη Νάουσα, στο ‘χειρότερο’ σημείο. Τρώει από εκεί, μένει εκεί, τα κάνει όλα από εκεί –που είναι το υπερβολικό σενάριο. Πόσες μονάδες θα πάρει στα 50 χρόνια από το Τσερνόμπιλ; Δέκα.
Καμία διαφορά επομένως από τη φυσική ραδιενέργεια. Απλώς υπάρχουν αυτές οι δημοσιεύσεις που λένε ‘εκεί έχει περισσότερο’ και ο κόσμος νομίζει πως είναι καταστροφή. Δεν υπάρχει καμία καταστροφή» σημειώνει.
Αντίθετα, η πραγματική τραγωδία για την Ελλάδα διαδραματίστηκε στα χειρουργεία. «Δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά [σ.σ. τερατογενέσεις] και δυστυχώς το πλήρωσε η χώρα με πάρα πολλές εκτρώσεις, οι οποίες δεν έπρεπε να γίνουν σε καμία περίπτωση» προσθέτει.
Τσερνόμπιλ VS χημικά και τα παρασιτοκτόνα
Σύμφωνα με τον κ. Πετρόπουλο, η εμμονή πολλών με το Τσερνόμπιλ μάς αποπροσανατολίζει από τους καθημερινούς, απτούς κινδύνους της αγροτικής παραγωγής.
«Σήμερα ασχολούμαστε με τους λαϊκούς μύθους της επίδρασης του Τσερνόμπιλ στην Ελλάδα, όταν στην πραγματικότητα έχουμε ξεκάνει τα προϊόντα μας από τα παράνομα ενισχυτικά, τα χημικά και τα παρασιτοκτόνα.
Δυστυχώς η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που δεν παρουσιάζει ύφεση του καρκίνου στις αγροτικές περιοχές. Γιατί; Γιατί συνεχίζεται αυτή η κατάσταση».
…