Νέα στοιχεία έρχονται στο φως σχετικά με το δίκτυο στρατολόγησης νεαρών κοριτσιών που φέρεται να λειτουργούσε γύρω από τον Τζέφρι Έπσταϊν. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, νεαρές γυναίκες από χώρες της Νότιας Αμερικής προσεγγίζονταν μέσω πρακτορείων μοντέλων που συνδέονταν με τον Γάλλο μάνατζερ Ζαν-Λικ Μπρουνέλ.
Ο Τζέφρι Έπσταϊν παγίδευε νεαρές κοπέλες από τη Νότια Αμερική μέσω πρακτορείων μοντέλων που συνδέονταν με τον Γάλλο μάνατζερ Ζαν-Λικ Μπρουνέλ, σύμφωνα με νέα έρευνα.
Μαρτυρίες και έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν αποκαλύπτουν ότι ο Μπρουνέλ αξιοποιούσε το δίκτυο πρακτορείων του για να εντοπίζει νεαρές γυναίκες και ανήλικες. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, φέρεται να φρόντιζε και για την έκδοση βίζας, ώστε να μπορούν να ταξιδεύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και να έρχονται σε επαφή με τον Έπσταϊν.
Η Γκλαούσια Φεκέτε, μιλώντας στο BBC, περιέγραψε τη δική της εμπειρία και τον κίνδυνο που πιστεύει ότι απέφυγε: «Αν είχα παρακούσει τη μητέρα μου και είχα πάει στη Νέα Υόρκη, τι θα μπορούσε να μου είχε συμβεί;».
Το 2004, όταν ήταν μόλις 16 ετών και ζούσε σε αγροτική περιοχή της Βραζιλίας, έκανε τα πρώτα της βήματα στον χώρο του μόντελινγκ. Την ίδια περίοδο, όπως αφηγείται, ο Γάλλος ατζέντης μόδας Ζαν-Λικ Μπρουνέλ επισκέφθηκε το σπίτι της οικογένειάς της προσπαθώντας να πείσει τη μητέρα της να της επιτρέψει να συμμετάσχει σε έναν διαγωνισμό μοντέλων στο Εκουαδόρ.
Ο Μπρουνέλ, ο οποίος αργότερα αυτοκτόνησε στη φυλακή ενώ αντιμετώπιζε κατηγορίες για βιασμό, σεξουαλική επίθεση και στρατολόγηση κοριτσιών για τον Αμερικανό χρηματοδότη και καταδικασμένο για σεξουαλικά εγκλήματα Τζέφρι Έπσταϊν, είχε ήδη αποκτήσει ισχυρή παρουσία στον χώρο της μόδας.
«Γλίτωσα παρά τρίχα»
Την περίοδο εκείνη η οικογένεια της Γκλάουσια δεν γνώριζε ποιος πραγματικά ήταν ο Μπρουνέλ. Είχε συστηθεί μέσω ενός Βραζιλιάνου κυνηγού ταλέντων, γεγονός που αρχικά δημιούργησε εμπιστοσύνη.
Η έρευνα που ακολούθησε έφερε στο φως στοιχεία σύμφωνα με τα οποία ο Μπρουνέλ χρησιμοποιούσε πρακτορεία μοντέλων που συνδέονταν μαζί του για να εντοπίζει νεαρές γυναίκες από τη Νότια Αμερική και να τους εξασφαλίζει βίζες για ταξίδι στις ΗΠΑ, όπου θα συναντούσαν τον Έπσταϊν.
Η μητέρα της Γκλάουσια εμφανίστηκε εξαρχής επιφυλακτική απέναντι στον Γάλλο μάνατζερ, παρότι, όπως θυμάται η κόρη της, εκείνος έδειχνε «πολύ γοητευτικός». Παρ’ όλα αυτά, της επέτρεψε τελικά να ταξιδέψει μόνη της στο Εκουαδόρ για τον διαγωνισμό Models New Generation στο Γκουαγιακίλ, όπου συμμετείχαν κορίτσια ηλικίας από 15 έως 19 ετών.
Η ίδια θυμάται ότι ο διαγωνισμός δεν παρουσίασε σοβαρά προβλήματα, όμως κάτι που της προκάλεσε ανησυχία ήταν ότι δεν της επέτρεπαν να επικοινωνήσει με την οικογένειά της.
Μια άλλη διαγωνιζόμενη, επίσης 16 ετών τότε και προερχόμενη από τη Δυτική Ευρώπη, περιέγραψε τη συμπεριφορά του Μπρουνέλ ως «περίεργη». Όπως ανέφερε, «συνέχεια ήταν παρέα με πολύ νεαρά κορίτσια από τη Βραζιλία». Η ίδια εκτιμά ότι, αν και ο διαγωνισμός ήταν «νόμιμος και καλά οργανωμένος», ο Μπρουνέλ «ήξερε ακριβώς ποια κορίτσια ήταν ευάλωτα». Σύμφωνα με την περιγραφή της, «έλεγχε τα οικονομικά τους» και στόχευε κυρίως κορίτσια από τη Βραζιλία και χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Λίγο πριν ολοκληρωθεί το ταξίδι, ο Μπρουνέλ πρότεινε στη Γκλάουσια να ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη «για να συμμετάσχει σε επιδείξεις», προσφέροντας να καλύψει όλα τα έξοδα. Όταν η μητέρα της ενημερώθηκε, απάντησε κατηγορηματικά: «Όχι. Ούτε λόγος».
Όπως είπε αργότερα: «έψαχναν μόνο για παιδιά, για ανήλικες. Δυστυχώς, βρήκαν την κόρη μου». Μετά από αυτό, απαγόρευσε στη Γκλάουσια να συνεχίσει το μόντελινγκ και διέκοψε κάθε επαφή με το δίκτυο του Μπρουνέλ. «Πραγματικά, γλίτωσα παρά τρίχα», λέει σήμερα η ίδια.
Σύμφωνα με αρχεία των αμερικανικών αρχών, ο Έπσταϊν βρισκόταν στο Γκουαγιακίλ την περίοδο του τελικού του διαγωνισμού, ενώ τουλάχιστον ένα μοντέλο κάτω των 16 ετών ταξίδεψε με το ιδιωτικό του αεροπλάνο εκείνη τη χρονιά. «Χωρίς να το ξέρω, βρισκόμουν στο κέντρο αυτής της καταιγίδας», λέει η Γκλάουσια. «Η μητέρα μου με έσωσε».
«Με εξέδιδε»
Μια δεύτερη Βραζιλιάνα, που στο ρεπορτάζ αναφέρεται ως Άνα για λόγους προστασίας, περιγράφει ότι ο Μπρουνέλ και τα πρακτορεία του έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη γνωριμία της με τον Έπσταϊν.
Η στρατολόγησή της ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 στο Σάο Πάολο, όταν μια γυναίκα της υποσχέθηκε εργασία ως μοντέλο. Ωστόσο, η ίδια σύντομα κατάλαβε ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως της είχαν παρουσιαστεί. Όπως λέει, η γυναίκα κράτησε τα έγγραφά της και της ανακοίνωσε ότι χρωστούσε χρήματα για ταξίδια και φωτογραφίσεις.
Τότε συνειδητοποίησε τι πραγματικά συνέβαινε: «Ήταν προαγωγός. Πριν το καταλάβω, με εξέδιδε».
Ένας από τους πελάτες ήταν ο Τζέφρι Έπσταϊν. Λίγο μετά τα 18α γενέθλιά της, η Άνα μεταφέρθηκε σε κατοικία επιχειρηματία στο Σάο Πάολο, όπου άκουσε να λένε για τον Έπσταϊν ότι ήταν «ο βασιλιάς του κόσμου» και ότι «του αρέσουν τα νεότερα κορίτσια».
Λίγες ημέρες αργότερα οδηγήθηκε σε πολυτελές ξενοδοχείο, όπου, όπως λέει, «με διάλεξε». Σύμφωνα με την αφήγησή της, ο Έπσταϊν και ο Μπρουνέλ φρόντισαν για την έκδοση επαγγελματικής βίζας στις ΗΠΑ μέσω του πρακτορείου Karin Models of America, που είχε ιδρύσει ο Μπρουνέλ.
Η ίδια, όπως εξηγεί, δεν εργάστηκε ποτέ για το πρακτορείο, όμως τα έγγραφα χρησιμοποιήθηκαν για να μπορεί να ταξιδεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συναντά τον Έπσταϊν.
Έρευνα στη Βραζιλία
Η Ομοσπονδιακή Εισαγγελία της Βραζιλίας ξεκίνησε τον περασμένο Φεβρουάριο έρευνα για πιθανό δίκτυο στρατολόγησης γυναικών που φέρεται να συνδεόταν με τον Έπσταϊν.
Η εισαγγελέας Σίνθια Γκαμπριέλα Μπόρζες δήλωσε ότι στόχος της έρευνας είναι να μιλήσει με γυναίκες που είχαν έρθει σε επαφή με το συγκεκριμένο δίκτυο, προκειμένου να αποσαφηνιστεί ο τρόπος λειτουργίας του. Οι ίδιες, όπως διευκρινίζεται, δεν αντιμετωπίζουν κατηγορίες.
Ο επιθεωρητής εργασίας και ερευνητής Μαουρίσιο Κρέπσκι σημειώνει ότι τέτοιες υποθέσεις ενδέχεται να εμπίπτουν στο αδίκημα της εμπορίας ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση, ένα έγκλημα που σε ορισμένες περιπτώσεις δεν παραγράφεται, γεγονός που σημαίνει ότι όσοι εμπλέκονται θα μπορούσαν ακόμη να λογοδοτήσουν.
Σήμερα η Γκλάουσια νιώθει ευγνωμοσύνη για την απόφαση της μητέρας της να πει «όχι». Από την πλευρά της, η Άνα δηλώνει ότι αισθάνεται τυχερή που κατάφερε να απομακρυνθεί από τον κύκλο του Έπσταϊν και να ξαναχτίσει τη ζωή της. «Νομίζω ότι στάθηκα τυχερή», λέει, «αλλά πονώ για τις άλλες γυναίκες».