Συνέντευξη στην εκπομπή «Τσάι με Λεμόν1» του xristt παραχώρησε ο Πέτρος Κωστόπουλος, μιλώντας ανοιχτά για τη διαδρομή της ζωής του: από τα παιδικά του χρόνια στον Βόλο και τις δυσκολίες της νεότητας, μέχρι τη χρυσή εποχή των περιοδικών και την κατάρρευση που έφερε η οικονομική κρίση.
Ο ίδιος γύρισε πίσω στον χρόνο και περιέγραψε τα πρώτα του χρόνια, τα οποία, όπως τονίζει, δεν είχαν καμία σχέση με την εικόνα της πολυτέλειας που πολλοί συνδέουν σήμερα με το όνομά του. «Ήμουν ένα κλασικό παιδί στην επαρχία, έπαιζα μπάλα στους δρόμους. Ταξιτζής ο μπαμπάς, πριν είχαν λεφτά, αλλά φαλίρισαν την εποχή εκείνη, και η μάνα μου τα ίδια. Μεγάλωνα σε μια γειτονιά όπου ο πιο πλούσιος ήταν συμβολαιογράφος, υπήρχαν και παιδιά που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα».
Η ζωή στην Αθήνα και το Παρίσι
Όπως εξηγεί, η απόφαση να φύγει για την Αθήνα πάρθηκε σε πολύ μικρή ηλικία. «Ήθελα να περάσω στο πανεπιστήμιο. Η κοπελιά μου ήταν τρεις μήνες μεγαλύτερη και πήγε στην Αθήνα, και είπα στον πατέρα μου “αν δεν πάω Αθήνα, δεν θα περάσω πουθενά”. Με άφησαν 16 χρονών και ήρθα μόνος σε ένα ημιυπόγειο στη Φωκίωνος Νέγρη».
Αργότερα πέρασε στη Βιομηχανική Σχολή, ενώ στη συνέχεια βρέθηκε στο Παρίσι, όπου επιδίωξε να σπουδάσει αλλά και να ζήσει το κλίμα της εποχής της Μεταπολίτευσης. «Δεν είχα σάλιο. Με σημερινά λεφτά ο πατέρας μου έστελνε τον μήνα 120 ευρώ και έμενα στον 7ο όροφο, με τα πόδια, σε ένα μικρό δωμάτιο που ήταν για υπηρέτρια, δύο μέτρα πλάτος και τρία μέτρα μήκος. Αλλά ταυτόχρονα ήμουν πρόεδρος των φοιτητών και όπου γάμος και χαρά ο Πετράκης πρώτος».
Το lifestyle τότε και σήμερα
Ο Πέτρος Κωστόπουλος αναφέρθηκε και στον όρο lifestyle, εξηγώντας πώς τον αντιλαμβανόταν την εποχή που κυριαρχούσαν τα περιοδικά του είδους. «Το lifestyle ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει, είναι ο τρόπος ζωής που ζεις. Τα περιοδικά σε όλον τον πλανήτη ασχολιόνταν με την καλή πλευρά της ζωής. Όταν λες τώρα ότι οι εκπομπές στην τηλεόραση είναι lifestyle… Τι δουλειά έχει το Klik και το NITRO με τη γυφτιά που βλέπεις στην τηλεόραση που ονομάζεται lifestyle».
Στάθηκε επίσης στον τρόπο που χρησιμοποιείται σήμερα η λέξη «celebrity», εκφράζοντας την έντονη δυσφορία του για τη σημερινή της σημασία. «Τότε celebrity ήταν οι stars της μουσικής και του κινηματογράφου. Τώρα είναι… κουτσοί, στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα. Everybody is a celebrity, τη σιχαίνομαι τη λέξη αυτή».
Η κρίση και η κατάρρευση της διαφήμισης
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ήταν όταν μίλησε για τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης στον χώρο των media και ειδικά στη διαφημιστική αγορά. Όπως εξηγεί, η πτώση ήταν δραματική μέσα σε ελάχιστα χρόνια. «Υπήρχε στην Ελλάδα 1.200.000.000 διαφήμιση κάθε χρόνο. Μέσα σε τρία χρόνια έγινε 160.000.000, 90% πτώση».
Παράλληλα, παραδέχτηκε ότι έκανε υπερβολικές προσπάθειες για να διατηρήσει την εταιρεία του, την ΙΜΑΚΟ, κάτι που τελικά του κόστισε ακριβά. «Αν έκανα μια βλακεία ήταν ότι άρχισα κι έχωνα, κι έχωνα. Δεν έμεινε τίποτα. Ούτε σπίτια, ούτε λεφτά που είχα μαζεμένα. Με έπιασε κι ένας εγωισμός ηλίθιος ότι θα το σώσουμε».
Κλείνοντας, αναφέρθηκε και στα υψηλά ποσά που δίνονταν παλαιότερα στην τηλεόραση. «Η μεγαλύτερη αμοιβή που έχω ακούσει να δίνεται στην τηλεόραση είναι σε ηθοποιό, 2.000.000-2.200.000 ετησίως. Έτσι ήταν το 2007-08. Δεν μπορώ να κατηγορήσω έναν άνθρωπο που πήρε τόσα. Για να τα πήρε, τα έφερνε. Τα λεφτά που ακουμπούσαν πάνω στη Μενεγάκη για τοποθέτηση προϊόντος, είτε έκανε 25%, είτε 10%, δεν υπήρχαν. Αυτό ήταν κάτι τεράστιο για το κανάλι, πέρα απ’ την κανονική διαφήμιση. Όσοι τα πήραν, τα άξιζαν. Έτσι αμείβονται, και όταν δεν πουλάνε γίνεται κάτι απλό, delete, και δεν βγάζουν μία».