Σε έναν κόσμο που συχνά φοβάται το διαφορετικό, η Βίκυ Μηνά επιλέγει να μιλήσει για την αγάπη εκεί όπου όλα μοιάζουν πιο δύσκολα. Μέσα από μια πρωτότυπη ιστορία παραμυθίας για την ισότητα και τη συμπερίληψη, μας συστήνει τον Λουκά και τον Μάρκο: ένα ομόφυλο ζευγάρι που ζει σε ένα μικρό χωριό στην κορυφή ενός λόφου, κουβαλώντας ο καθένας τη δική του σιωπηλή διαδρομή. Εκείνος, κωφός ξυλουργός· εκείνος, δάσκαλος σε αναπηρικό αμαξίδιο και επιζών ενδοοικογενειακής βίας.
Όταν το ιερό καντήλι της εκκλησίας σβήνει, οι δύο άνδρες ξεκινούν ένα απαιτητικό ταξίδι προς το μοναστήρι του βουνού, σε μια διαδρομή που δεν είναι μόνο σωματική αλλά βαθιά συμβολική. Μια ιστορία που θυμίζει πως η πίστη μπορεί να γίνει πράξη καλοσύνης και όχι διαχωρισμού, και πως η αγάπη –όταν μοιράζεται με ισότητα και συνεργασία– έχει τη δύναμη να φωτίζει ακόμη και τα πιο σκοτεινά μονοπάτια.
Η Βίκυ Μηνά είναι εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής και συγγραφέας, με βαθιά πίστη στη δύναμη της αποδοχής και της ενσυναίσθησης. Με μεταπτυχιακές σπουδές στην Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση και στη Διά Βίου Κατάρτιση, πιστοποίηση στην Παιδοψυχολογία από το Πάντειο Πανεπιστήμιο και ενεργή αρθρογραφία στο «Mother’s Blog», μεταφέρει τη γνώση και την εμπειρία της σε λέξεις που αγγίζουν.
Το πρώτο της βιβλίο, «Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο…» (Εκδόσεις Μελτέμι), είναι ένα διήγημα με στοιχεία παραμυθιού, που μιλά για τη διαφορετικότητα, τη συμπερίληψη και τη μεταμορφωτική δύναμη της αγάπης. Με αφορμή την κυκλοφορία του, συνομιλήσαμε μαζί της.
Ερ.: Βίκυ, τι σας ώθησε να γράψετε το «Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο…»;
Απ.: Το βιβλίο γεννήθηκε από μια βαθύτερη εσωτερική ανάγκη. Από όλα εκείνα που βλέπουμε, νιώθουμε, αλλά συχνά δεν λέμε. Τη μοναξιά ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο, τις αδικίες που περνούν αθόρυβα, αλλά και τη δύναμη που μπορεί να έχει η αγάπη όταν της επιτρέπουμε να υπάρξει. Ήθελα να φωτίσω αυτά τα σημεία με τρόπο τρυφερό και αληθινό.
Ερ.: Η ιδιότητά σας ως ειδική παιδαγωγός πώς επηρέασε τη συγγραφή;
Απ.: Καθοριστικά. Ως ειδική παιδαγωγός έχω δει από κοντά πώς η αποδοχή και η συμπερίληψη μπορούν να αλλάξουν ολόκληρες ζωές. Αυτή η εμπειρία είναι ο πυρήνας του βιβλίου, ακόμη κι αν δεν εκφράζεται άμεσα. Είναι παρούσα σε κάθε χαρακτήρα, σε κάθε σιωπή, σε κάθε μικρή μετατόπιση.
Ερ.: Γιατί επιλέξατε ένα ομόφυλο, ανάπηρο ζευγάρι ως κεντρικούς ήρωες;
Απ.: Γιατί δεν ήθελα να γράψω για «ειδικές κατηγορίες» ανθρώπων. Οι ήρωες αυτοί είναι καθρέφτης όλων μας: έχουν φόβους, όνειρα, αδυναμίες και τεράστια ψυχική δύναμη. Μέσα από αυτούς ήθελα να δείξω ότι η διαφορετικότητα δεν είναι αδυναμία· είναι χρώμα.
Ερ.: Το βιβλίο μιλά έντονα για την κοινωνική προκατάληψη. Πιστεύετε ότι μπορεί να αλλάξει νοοτροπίες;
Απ.: Δεν πιστεύω στις απότομες αλλαγές, αλλά στις μικρές μετακινήσεις. Αν ένα βιβλίο μαλακώσει λίγο τη ματιά κάποιου, αν τον κάνει να σκεφτεί ή να νιώσει βαθύτερα, τότε έχει πετύχει. Η αληθινή τρυφερότητα και η αυθεντικότητα έχουν τη δύναμη να ραγίζουν ακόμη και τα πιο σκληρά περιβάλλοντα.
Ερ.: Από πού αντλήσατε έμπνευση για την ιστορία;
Απ.: Από πολλές μικρές, αληθινές ιστορίες. Από ανθρώπους, παιδιά και ενήλικες, που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια και που πάλευαν καθημερινά με τις ταμπέλες της κοινωνίας. Αυτές οι ιστορίες με ακολούθησαν για καιρό, μέχρι που ένιωσα ότι έπρεπε να τους δώσω φωνή.
Ερ.: Γιατί επιλέξατε τη μορφή του παραμυθιού;
Απ.: Το παραμύθι επιτρέπει να μιλήσεις για δύσκολα θέματα χωρίς διδακτισμό. Δημιουργεί έναν ασφαλή χώρο όπου ο αναγνώστης μπορεί να δει τον εαυτό του, να συγκινηθεί και να αναρωτηθεί. Το χωριό του βιβλίου, άλλωστε, μοιάζει πολύ με τον πραγματικό μας κόσμο: γεμάτο αντιφάσεις, φόβους και ομορφιές.
Ερ.: Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο;
Απ.: Μια ήσυχη αλλά δυνατή σκέψη: «Ίσως τελικά η αγάπη να έχει όσες μορφές της επιτρέψουμε». Να αναρωτηθεί τι σημαίνει να ανοίγουμε χώρο για τον άλλον, να βλέπουμε τον άνθρωπο πίσω από τις ταμπέλες και να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο.
Ερ.: Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά αυτό το βιβλίο;
Απ.: Είναι μια προσωπική υπενθύμιση της αποστολής μου. Είτε ως συγγραφέας είτε ως παιδαγωγός, θέλω να δημιουργώ μικρούς χώρους αγάπης, κατανόησης και φωτός. Χώρους όπου οι άνθρωποι μπορούν να υπάρξουν ολόκληροι.
Ερ.: Θα λέγατε ότι το βιβλίο αυτό είναι μια πρόσκληση προς τον αναγνώστη;
Απ.: Απολύτως. Είναι μια πρόσκληση να κοιτάξουμε τον κόσμο με περισσότερη ενσυναίσθηση και λιγότερο φόβο. Αν ο αναγνώστης κλείσει το βιβλίο νιώθοντας λίγο πιο ανθρώπινος, τότε η αγάπη… έχει ήδη πάρει πρόσωπο.