Το καλοκαίρι είναι η εποχή του φωτός, των διακοπών, των εξόδων, της θάλασσας και – υποτίθεται – της ανεμελιάς. Κι όμως, για πολλούς ανθρώπους είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι η εποχή που η μοναξιά γίνεται πιο έντονη, πιο ηχηρή και πιο βαριά.
Τόσο άνδρες όσο και γυναίκες, σε κάθε ηλικία, παραδέχονται πια πιο ανοιχτά αυτό που κάποτε κρυβόταν πίσω από χαμόγελα και stories: νιώθουν μόνοι. Η μοναξιά δεν έχει φύλο. Είναι το ίδιο επώδυνη όταν επιστρέφεις σε ένα άδειο σπίτι, είτε φοράς γραβάτα είτε φόρεμα. Είναι το ίδιο σιωπηλή, όταν δεν έχεις με ποιον να μοιραστείς έναν καφέ, μια σκέψη ή ένα ηλιοβασίλεμα.
Το καλοκαίρι λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός των συναισθημάτων. Όταν όλα γύρω σου δείχνουν χαρά, έρωτα και παρέες, το δικό σου κενό μοιάζει μεγαλύτερο. Οι εικόνες των διακοπών στα social media, τα γεμάτα μαγαζιά και οι φαινομενικά «ιδανικές» ζωές των άλλων εντείνουν την αίσθηση απομόνωσης.
Η μοναξιά σήμερα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος είναι μόνος του. Μπορεί να έχει φίλους, επαφές, likes και μηνύματα – αλλά να μην έχει ουσιαστική επαφή. Να μη νιώθει πως ανήκει, πως τον καταλαβαίνουν, πως υπάρχει αληθινή σύνδεση. Κι αυτό το κάνει ακόμη πιο δύσκολο.
Ίσως αυτό το καλοκαίρι να είναι μια ευκαιρία όχι να γεμίσουμε με εξόδους και πράγματα, αλλά με νόημα, σχέση και φροντίδα. Να στραφούμε λίγο προς τα μέσα, να δούμε ποιοι είμαστε, τι μας λείπει και πού θέλουμε να πάμε.
Γιατί τελικά, δεν είναι ο ήλιος που διώχνει τη μοναξιά. Είναι η ανθρώπινη επαφή.