Οι μαύρες γάτες, που σήμερα συνδέονται με τη γρουσουζιά και το κακό, έχουν μια πολύ διαφορετική ιστορία. Στην αρχαία Αίγυπτο, οι γάτες, και ειδικότερα οι μαύρες, απολάμβαναν ιδιαίτερη τιμή, καθώς θεωρούνταν ιερές και συνδεδεμένες με τη θεά Μπαστέτ. Η Μπαστέτ ήταν η θεότητα της οικογένειας, της γονιμότητας και της αρμονίας, και οι γάτες θεωρούνταν οι υπέρμαχοι της ειρήνης και της προστασίας. Η σχέση τους με τις θεότητες αναγνώριζε την αξία και τον ρόλο τους στην κοινωνία και τις οικογένειες, και μάλιστα τους αποδόθηκαν μυθικές ιδιότητες.
Ωστόσο, η αντίληψη αυτή άλλαξε ριζικά κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, όταν η προκατάληψη και η θρησκευτική τρομοκρατία κυριάρχησαν στην Ευρώπη. Στις σκοτεινές εποχές του 14ου αιώνα, οι γάτες, και ιδιαίτερα οι μαύρες, άρχισαν να συνδέονται με το κακό. Η φοβία για το σκοτάδι και το άγνωστο εξηγούσε την αύξηση της προκατάληψης, και το μαύρο χρώμα των γατών ερμηνεύτηκε ως σύμβολο της μαγείας και των σκοτεινών δυνάμεων. Οι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν ότι οι γάτες ήταν υπηρέτες του Σατανά ή ακόμη και μεταμορφωμένες μάγισσες.
Αυτή η αρνητική εικόνα ενισχύθηκε και από τη Μαύρη Πανώλη του 1348, όταν η Ευρώπη κατακλύστηκε από την ασθένεια και οι άνθρωποι, σε κατάσταση πανικού, στράφηκαν εναντίον των γατών. Θεωρήθηκε ότι οι γάτες διασπούσαν την πανούκλα, αν και στην πραγματικότητα αυτές κυνηγούσαν τα ποντίκια και τους αρουραίους, τα οποία ήταν οι πραγματικοί φορείς της ασθένειας. Οι γάτες εξολοθρεύτηκαν μαζικά, γεγονός που συνέβαλε στην εξάπλωση της πανώλης, αφού οι φυσικοί εχθροί των παρασίτων είχαν σχεδόν εξαλείφθεί.
Επιπλέον, στη Σκωτία κυκλοφορούσε ο μύθος μιας γιγαντιαίας μαύρης γάτας που δήθεν ερχόταν τη νύχτα για να κλέψει τις ψυχές των νεκρών. Ο μύθος αυτός ενίσχυσε την πεποίθηση ότι οι μαύρες γάτες είχαν κακές δυνάμεις και συνδέθηκαν με την τέχνη της μαγείας. Οι γάτες θεωρήθηκαν συντρόφια των μαγισσών, και πολλές φορές θανατώνονταν μαζί με τις γυναίκες που κατηγορούνταν για μαγεία κατά τις δίκες των μαγισσών.
Έτσι, οι μαύρες γάτες πέρασαν από το βάθρο της θεϊκής λατρείας στην απομόνωση και τον τρόμο. Από σύμβολα προστασίας και καλής τύχης, έγιναν στόχοι καχυποψίας, δεισιδαιμονίας και φόβου, γεγονός που άφησε το σημάδι του στην ευρωπαϊκή λαογραφία και την πολιτιστική κληρονομιά.