Η ΕΥΔΑΠ βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πραγματική πρόκληση στην υδροδότηση της Αθήνας, καθώς οι δεξαμενές της περιέχουν μόνο 650.998.000 κυβικά μέτρα νερού (τελευταία μέτρηση στις 28 Μαρτίου 2025), ενώ η ημερήσια ανάγκη για ύδρευση της πόλης φτάνει τα 1.200.000 κυβικά μέτρα.
Η εξίσωση αυτή είναι αδύνατο να λυθεί με τα σημερινά δεδομένα, και το φάσμα της λειψυδρίας καθίσταται όλο και πιο ορατό. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι φετινές βροχοπτώσεις δεν ήταν ικανές να καλύψουν τις ανάγκες του υδροφόρου ορίζοντα, και ταυτόχρονα το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής καθιστά την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη, με λιγότερες βροχές και μικρότερη χιονόστρωση στα βουνά, κάτι που περιορίζει τις φυσικές πηγές ανανέωσης του νερού.
Η ιστορική ανασκόπηση των μεγάλων λειψυδριών στη χώρα μας, όπως εκείνα του 1990 και του 1896, δείχνει ότι η Ελλάδα έχει ζήσει αντίστοιχες καταστάσεις στο παρελθόν, αλλά η σημερινή κρίση φαίνεται να είναι μονιμότερη. Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η καθημερινή ανάγκη για νερό στην Αττική αυξήθηκε από τα 600.000 κυβικά το 1991 στα 1.200.000 σήμερα, ξεπερνώντας τις προβλέψεις που είχαν γίνει τη δεκαετία του ’90. Η πρόβλεψη του ΙΓΜΕ για το 2020, που έκανε λόγο για 900.000 κυβικά μέτρα ημερησίως, ήταν τελικά πολύ συντηρητική.
Στο πλαίσιο της κρίσης, οι μελέτες δείχνουν ότι ο αγροτικός τομέας είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής νερού στη χώρα μας, καθώς το 83% του νερού που καταναλώνεται κάθε μέρα προορίζεται για άρδευση. Υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για μείωση της σπατάλης, όπως η αποδοτικότερη διαχείριση των γεωτρήσεων και η βελτίωση των αρδευτικών δικτύων. Επιπλέον, η ανάγκη για μεγάλα έργα υποδομών όπως η αφαλάτωση και η ανακύκλωση νερού για καλλιέργειες γίνεται πιο επιτακτική, ειδικά στη νησιωτική χώρα, όπου η τουριστική ανάπτυξη αυξάνει τις ανάγκες σε νερό. Η εφαρμογή έργων αφαλάτωσης και άλλων υποδομών πρέπει να προχωρήσει άμεσα για να περιοριστεί η εξάρτηση από τις βροχοπτώσεις και να διασφαλιστεί η επάρκεια νερού για όλους τους τομείς.
Η κατάσταση απαιτεί σοβαρές αποφάσεις και προσεκτικό σχεδιασμό για την εξοικονόμηση και τη βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων, ώστε να αποφευχθεί η αναζωπύρωση της λειψυδρίας τα επόμενα χρόνια.