Η Αίθρα Λυκουρέζου, κόρη της αείμνηστης Ζωής Λάσκαρη και του γνωστού ποινικολόγου Αλέξανδρου Λυκουρέζου, μίλησε ανοιχτά για μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ζωής της, αποκαλύπτοντας τις μάχες που έδωσε για να ξεφύγει από τον κόσμο των ναρκωτικών. Με θάρρος και ειλικρίνεια, περιέγραψε πώς βρέθηκε παγιδευμένη σε έναν φαύλο κύκλο και πώς, τελικά, κατάφερε να αλλάξει πορεία, στέλνοντας μηνύματα ελπίδας σε όσους παλεύουν με παρόμοιες δυσκολίες.
Η ίδια εξομολογήθηκε πως όλα ξεκίνησαν από τη μοναξιά που ένιωθε ως παιδί, παρά τη φαινομενική «λαμπερή» ζωή που φαινόταν να έχει λόγω της οικογένειάς της. Αν και μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον γεμάτο ανθρώπους, δεν είχε ποτέ την αίσθηση της οικογένειας. «Οι γονείς μου δούλευαν ασταμάτητα. Ο πατέρας μου έλειπε λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, ενώ η μητέρα μου δούλευε μέχρι αργά στο θέατρο. Έτσι, μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο κόσμο, αλλά ένιωθα απελπιστικά μόνη», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Αυτή η εσωτερική μοναξιά την οδήγησε να ψάχνει διεξόδους σε λάθος δρόμους. Όπως λέει, ήδη από την εφηβεία της άρχισε να κάνει παρέες που την έσπρωχναν σταδιακά στα ναρκωτικά. Το σπίτι της, όπως περιγράφει, έγινε «κέντρο διερχομένων», γεμάτο ανθρώπους που την παρέσυραν ακόμα περισσότερο. «Ήμουν από τις λίγες 18χρονες που είχαν δικό τους σπίτι, και από εκεί πέρασαν όλοι. Από τους dealers μέχρι ανθρώπους που έδειχναν αθώοι αλλά έκαναν τα πιο περίεργα πράγματα», είπε.
Η Αίθρα Λυκουρέζου δεν δίστασε να παραδεχτεί πως έχει δοκιμάσει τα πάντα: κοκαΐνη, έκσταση, τριπάκια, όπιο. Η κρίσιμη στιγμή, όμως, ήρθε το 2003, όταν αποφάσισε να βάλει τέλος σε αυτή την καταστροφική πορεία. «Στις 18 Μαΐου 2003 είπα “τέλος”. Από εκείνη τη μέρα άλλαξα τα πάντα. Όμως αυτό δεν γίνεται από τη μία στιγμή στην άλλη. Θέλει δύναμη να αλλάξεις ολόκληρη τη ζωή σου και να αφήσεις πίσω τον παλιό εαυτό σου», τόνισε.
Η ίδια παραδέχεται ότι χρειάστηκε πολύς χρόνος για να ξανασταθεί στα πόδια της και να ξαναβρεί το δρόμο της. «Έπρεπε να αλλάξω 180 μοίρες τη ζωή μου. Να κόψω τις κακές παρέες, να βρω ξανά τον εαυτό μου. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα φόβο, είχα ακόμα και αγοραφοβία, αλλά τα κατάφερα. Και δεν το μετάνιωσα ούτε για μια στιγμή».
Με συγκίνηση, η Αίθρα Λυκουρέζου υπενθυμίζει ότι η ζωή τρέχει και δεν περιμένει κανέναν. «Χάνουμε στιγμές, χάνουμε ανθρώπους. Να μη ξεχνάμε να λέμε “σ’ αγαπώ”, να αγκαλιάζουμε, να τηλεφωνούμε σε αυτούς που αγαπάμε. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει αύριο», είναι το μήνυμά της προς όλους μας.