Δύο χρόνια μετά την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη, όπου 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, η Μαρία Καρυστιανού μίλησε στη γαλλική εφημερίδα “Liberation”, περιγράφοντας την πορεία της δικαστικής διερεύνησης και την αίσθηση ατιμωρησίας που επικρατεί.
Ως πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος των Τεμπών, εξέφρασε την απογοήτευση των συγγενών των θυμάτων, οι οποίοι δεν εμπιστεύονται πλέον την ελληνική δικαιοσύνη και στρέφονται προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Η κ. Καρυστιανού επισήμανε ότι οι έρευνες χαρακτηρίζονται από σοβαρές ελλείψεις και παραλείψεις, ενώ τόνισε πως κρίσιμα στοιχεία φαίνεται να έχουν αποκρυφτεί ή χαθεί. «Ο τόπος του δυστυχήματος δεν προστατεύθηκε σωστά από τις Αρχές, αντιθέτως, καλύφθηκε με μπάζα, και σημαντικά αποδεικτικά στοιχεία δεν παραδόθηκαν ποτέ στη δικαιοσύνη» ανέφερε. Επιπλέον, αποκάλυψε ότι οι ίδιοι οι ανακριτές ενημέρωσαν τις οικογένειες πως κρίσιμα έγγραφα και ηχητικές καταγραφές που είχαν κατασχεθεί, δεν συμπεριλήφθηκαν ποτέ στη δικογραφία.
Η ίδια δεν δίστασε να καυτηριάσει και τον ρόλο της Βουλής στη διερεύνηση της υπόθεσης, χαρακτηρίζοντας τη διαδικασία της εξεταστικής επιτροπής ως “παρωδία”. Σύμφωνα με την κ. Καρυστιανού, η επιτροπή δεν κάλεσε να καταθέσουν πρόσωπα – κλειδιά που θα μπορούσαν να ρίξουν φως στο τι ακριβώς συνέβη, ενώ ο τότε υπουργός Μεταφορών, Κώστας Καραμανλής, φέρεται να έδωσε ασαφείς ή ανακριβείς απαντήσεις. Παράλληλα, επισήμανε ότι η κυβερνητική πλειοψηφία εμπόδισε την άρση ασυλίας του, εμποδίζοντας έτσι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης.
Η αίσθηση της ατιμωρησίας και η αδυναμία απονομής δικαιοσύνης στην Ελλάδα έχουν οδηγήσει τις οικογένειες των θυμάτων να στραφούν προς διεθνή όργανα. «Δεν έχουμε πλέον καμία εμπιστοσύνη στο ελληνικό δικαστικό σύστημα. Με τους ρυθμούς που κινούνται οι διαδικασίες, δεν θα υπάρξει ποτέ δίκαιη δίκη» τόνισε, υπογραμμίζοντας πως η μόνη τους ελπίδα είναι πλέον το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Ο αγώνας των συγγενών για δικαιοσύνη συνεχίζεται, ενώ η υπόθεση των Τεμπών αποτελεί ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα δυσλειτουργίας του κράτους και της δικαιοσύνης. Η κοινωνία παρακολουθεί και απαιτεί απαντήσεις, καθώς δύο χρόνια μετά, το αίσθημα του πένθους παραμένει ζωντανό, συνοδευόμενο από μια αδιάκοπη διεκδίκηση για την αλήθεια.