Δύο χρόνια μετά την ανείπωτη τραγωδία των Τεμπών, η Ελλάδα εξακολουθεί να θρηνεί τα 57 θύματα που χάθηκαν τόσο άδικα. Οι μνήμες της μοιραίας νύχτας της 28ης Φεβρουαρίου 2023 παραμένουν νωπές, ενώ οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν να παλεύουν για δικαιοσύνη.
Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ), Μιχάλης Γιαννάκος, με λόγια γεμάτα οδύνη και οργή, περιγράφει τις φρικιαστικές εικόνες που βίωσε τις πρώτες ώρες μετά το δυστύχημα. «Η απόλυτη φρίκη», όπως την αποκαλεί, τον στοιχειώνει ακόμα. Η άμεση κινητοποίηση του ιατρικού και διασωστικού προσωπικού δεν στάθηκε ικανή να μετριάσει την ανείπωτη τραγωδία. Στο νοσοκομείο της Λάρισας, ένα φορτηγό-ψυγείο γεμάτο διαμελισμένα και καμένα σώματα μαρτυρούσε το μέγεθος της καταστροφής.
Οι γιατροί και οι διασώστες έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες να περιθάλψουν όσους σώθηκαν, ενώ οι συγγενείς έψαχναν εναγωνίως κάποιο ίχνος των αγαπημένων τους. Κάποιοι προτιμούσαν να μάθουν ότι το παιδί τους ήταν τραυματισμένο παρά αγνοούμενο, γνωρίζοντας τι μπορεί να σημαίνει αυτή η λέξη. Η αγωνία, η απελπισία και η οργή ήταν διάχυτες.
Η τραγωδία αυτή δεν ήταν αποτέλεσμα της μοίρας, αλλά εγκληματικής αμέλειας. Δύο τρένα κινούνταν σε αντίθετες κατευθύνσεις στην ίδια γραμμή και συγκρούστηκαν μετωπικά, αφήνοντας πίσω τους στάχτες και θρήνο. Δύο χρόνια μετά, η δικαιοσύνη δεν έχει αποδώσει ακόμη ευθύνες. Οι συγγενείς των θυμάτων ζητούν απαντήσεις: Πώς είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τόσο αδιανόητο; Γιατί δεν υπήρχαν δικλείδες ασφαλείας; Ποιοι ευθύνονται και γιατί παραμένουν ατιμώρητοι;
Η μνήμη των θυμάτων απαιτεί δικαίωση. Η κοινωνία δεν ξεχνά και συνεχίζει να απαιτεί εξιχνίαση της υπόθεσης και τιμωρία των υπευθύνων. Για να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά μια τέτοια τραγωδία, για να μπορούν οι οικογένειες των θυμάτων να βρουν έστω μια ελάχιστη παρηγοριά. Γιατί η ζωή των 57 αυτών ψυχών δεν μπορεί να μείνει απλά ένας αριθμός σε μια λίστα αδικαίωτων θυμάτων.