Η μητέρα της Κλαούντιας Λάτα, η Άλμα, μοιράστηκε την ανείπωτη θλίψη και τον πόνο που νιώθει από την απώλεια της κόρης της, η οποία χάθηκε στο τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη πριν από δύο χρόνια.
Η Άλμα αναφέρεται στη θλίψη της με λόγια που κόβουν την ανάσα, αποκαλύπτοντας την αβάσταχτη δυσκολία του να αποδεχτεί την απώλεια της αγαπημένης της κόρης. «Πέρασαν δύο χρόνια. Σαν να πέρασε μία ημέρα. Αρνούμαι την απώλεια», λέει, εκφράζοντας την αδυναμία της να πιστέψει την πραγματικότητα.
«Ο πόνος είναι τόσο μεγάλος, που έχει παγώσει η ψυχή μου και το σώμα μου είναι άδειο», δηλώνει, αναφέροντας πόσο καταλυτική ήταν η απώλεια για τη ζωή της. Η Άλμα δεν μπορεί να κρύψει την οργή της και την απογοήτευση που νιώθει, λέγοντας ότι ποτέ δεν ήταν έτσι. «Έχω τόση οργή μέσα μου. Δεν ήμουν έτσι», εξομολογείται, τονίζοντας τη συναισθηματική σύγκρουση που βιώνει. Η έλλειψη συγγνώμης από όσους είναι υπεύθυνοι για το δυστύχημα την πονάει ακόμα περισσότερο.
Η εικόνα της κόρης της, της “ξανθούλας” και “γιατρίνας”, την κατακλύζει κάθε μέρα. «Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι τράκαραν τα τρένα. Έλεγα ότι μόλις της μίλησα, που έφυγε από τη Λάρισα κι είναι ψέμα», λέει, επισημαίνοντας την αδυναμία της να αποδεχτεί την τραγωδία. Στην περιγραφή της ακολουθίας των γεγονότων, η Άλμα μιλά για τις φρικτές εικόνες που συνάντησε στα νοσοκομεία, περιγράφοντας την αναστάτωση όταν έμαθε για το θάνατο της κόρης της και τις σκληρές στιγμές που ακολούθησαν.
Τα συναισθήματα της μάνας, που πρέπει να παραδώσει την τελευταία της εικόνα για το παιδί της, είναι αβάσταχτα. Η Άλμα αναφέρει την προετοιμασία της Κλαούντιας να επιστρέψει στο σπίτι το Σαββατοκύριακο, και την αμηχανία που ένιωσε όταν της ζητήθηκε να πάρει από το νοσοκομείο ό,τι απέμεινε. «Μας πήραν τηλέφωνο να πάμε να την πάρουμε, τι να πάρουμε; Στάχτες;» λέει με πνιγμένη φωνή.
Η Άλμα δεν μπορεί να κατανοήσει την αδικία που συντελέστηκε. «Προσπάθησα με τόσο κόπο να τη σπουδάσω κι εσύ της έκοψες τα φτερά; Γιατί; Με ποιο δικαίωμα;» αναρωτιέται, εκφράζοντας την αβάσταχτη θλίψη και οργή της. Ωστόσο, στο τέλος της εξομολόγησης, υπάρχει μια αχτίδα ελπίδας: «Η κόρη μου μπορεί να είναι γιατρός της Παναγίας εκεί πάνω», λέει, πιστεύοντας ότι η κόρη της βρίσκεται στην αγκαλιά της Παναγίας και στο φως, μακριά από την ανθρώπινη αδικία και τον πόνο που άφησε πίσω της.