Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Πληρωμάτων Ιδιωτικών και Επαγγελματικών Θαλαμηγών, Γιώργος Βάλλης, μίλησε στο ART CHANNEL και στους δημοσιογράφους Σοφία Παραδείση και Σπύρο Σταθάκη για τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος του θαλάσσιου τουρισμού, την έλλειψη μέτρων ασφαλείας στις μαρίνες και την αδιαφορία των αρμόδιων αρχών.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε σε ένα τραγικό περιστατικό που συνέβη πριν λίγες μέρες, όπου ένας 38χρονος εργαζόμενος σε θαλαμηγό έχασε τη ζωή του όταν παρασύρθηκε από όχημα βαρέος τύπου μέσα στη μαρίνα.
«Δυστυχώς, είδαμε πριν λίγες μέρες ένας νέος άνθρωπος, 38 ετών, σε αυτό το επάγγελμα, μιας υπό θαλαμηγού επαγγελματικού, να μπαίνει μέσα στη μαρίνα και τότε ένα βαρέου τύπου όχημα να κάνει όπισθεν, να τον χτυπάει και να χάνει ακαριαία τη ζωή του. Ένας νέος άνθρωπος με δύο μικρά παιδιά».
Με αφορμή το περιστατικό αυτό, ο κ. Βάλλης ζήτησε την αυστηρή εφαρμογή μέτρων ασφαλείας στις μαρίνες, όπως η υποχρεωτική χρήση κράνους για τους οδηγούς μηχανών: «Μετά από αυτό το τραγικό συμβάν, εμείς σαν ένωση λέμε σε όλες τις μαρίνες, τα λιμάνια, τα ναυπηγεία, όπου μπορεί να υπάρξει έλεγχος, γιατί υπάρχει πύλη, φύλαξη κλπ., να μην μπαίνει κανένα μηχανάκι χωρίς κράνος. Δεν γίνεται να το λέμε στα βενζινάδικα και να μην το εφαρμόζουμε και στα υπόλοιπα».
Επέκτεινε, μάλιστα, την πρότασή του και σε άλλους χώρους ελεγχόμενης πρόσβασης: «Προτείνουμε σε όλα τα διόδια εθνικής οδού, Αττικής οδού, στις γέφυρες όπως του Ρίου-Αντιρρίου, όπου υπάρχει έλεγχος, πύλη με μπάρες, να προστατεύσουμε όσα νέα παιδιά και μεγάλους γίνεται και να είναι υποχρεωτικό το κράνος για να μπορεί να μπει μέσα».
Ο πρόεδρος της Ένωσης τόνισε ότι η έλλειψη φωτισμού και σηματοδότησης στις μαρίνες κάνει την κατάσταση ακόμη πιο επικίνδυνη: «Είναι πολύ σημαντικό, επειδή μέσα στις μαρίνες δεν υπάρχει φωτοσήμανση, δεν μπορείς να έχεις ορατότητα, κινούνται μεγάλα μηχανήματα». Παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει για την επίλυση τέτοιων θεμάτων, δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση από την πολιτεία: «Το κακό είναι ότι κάνεις μία τέτοια πρόταση, θεωρώ ότι είναι μια πολύ στοχευμένη και ωραία ιδέα, και δεν έχεις πάρει ακόμη μια απάντηση από πουθενά».
Υπενθύμισε ότι η Ένωση έχει κάνει πολλές προτάσεις που παραμένουν στα χαρτιά: «Έχουν γίνει κοινοβουλευτικές ερωτήσεις στη Βουλή, έχουμε αποφάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη, έχουμε επικοινωνήσει με πολλούς δημοσιογράφους. Να σας θυμίσω για τις εγκύους ναυτικούς, τον θαλάσσιο ”ΚΟΚ”, ναυτικές φωτοβολίδες, τη φορολόγηση. Έχουμε προτείνει πάρα πολλά πράγματα και ακόμη και σήμερα, μετά από δύο τα πιο πρόσφατα και μετά από έξι χρόνια τα πιο παλιά, δεν έχει τελεσιδικήσει ακόμη τίποτα».
Αναφέρθηκε στη σημασία του κλάδου του yachting για την ελληνική οικονομία: «Όταν το συγκεκριμένο επάγγελμα προσφέρει 1,5% στην ελληνική οικονομία, απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους και χιλιάδες ανθρώπους που ζουν από αυτό το πράγμα, δηλαδή ο ελληνικός θαλάσσιος τουρισμός και το ελληνικό yachting, αν δεν μπορέσουμε να καταλάβουμε τη σημασία του, τότε δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε».
Ασκώντας δριμεία κριτική στην πολιτική ηγεσία, δήλωσε: «Αν εγώ είμαι υπουργός σε ένα υπουργείο που έχει να κάνει με τη ναυτιλία και δεν ξέρω τι μου γίνεται, συγγνώμη, αλλά εγώ δεν μπορώ να κάνω τον καθηγητή και το δάσκαλο. Θα πρέπει ο άλλος να γνωρίζει τα δεδομένα και να δίνει λύσεις».
Αναφερόμενος στα ζητήματα ασφαλείας που παραμένουν άλυτα, σημείωσε: «Μέχρι σήμερα τα λέμε και τα ξαναλέμε και ο παρανομαστής είναι μηδέν. Και αύριο ένας άνθρωπος πάλι θα χάσει τη ζωή του».
Έφερε ως παράδειγμα τη Σαντορίνη και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει κάθε τουριστική περίοδος: «Βλέπετε τι γίνεται με τη Σαντορίνη. Έρχεται νέα τουριστική περίοδος. Πέρσι, θυμάστε τι γινόταν με τους καταπέλτες, με λουόμενους να σπάνε τα πλευρά, με βαρκάκια, ναυτικές φωτοβολίδες. Και ερχόμαστε και λέω το εξής: το καλοκαίρι θα ζήσουμε τα ίδια και θα λέμε πάλι ποτέ ξανά».
Κλείνοντας, εξέφρασε την απογοήτευσή του για την απουσία ουσιαστικών μέτρων: «Δηλαδή περνάει ολόκληρος χειμώνας και δεν κάνουν τίποτα. Βλέπουμε στη στεριά κάμερες, αυστηροποιείται ο ΚΟΚ, μπαίνουν πρόστιμα, και στη θάλασσα δεν βλέπουμε τίποτα, όλα ανεξέλεγκτα».
Και κατέληξε: «Πόσοι πρέπει να χαθούν και πόσο εμείς θα πρέπει να φωνάζουμε για να γίνει το αυτονόητο;».