Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 83 ετών άφησε το πρωί της Παρασκευής ο Μίμης Δομάζος, ο θρύλος του Παναθηναϊκού, βυθίζοντας στο πένθος το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ο «Στρατηγός», όπως ήταν γνωστός στους φίλους του Παναθηναϊκού και στον κόσμο του ποδοσφαίρου, υπέστη ανακοπή καρδιάς ανήμερα των γενεθλίων του, και εισήχθη εσπευσμένα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, υπέστη μια δεύτερη ανακοπή ενώ βρισκόταν στην Εντατική, με τους ιατρούς να μην καταφέρνουν να τον επαναφέρουν.
Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη σε όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα. Ο Μίμης Δομάζος υπήρξε ο ηγέτης του Παναθηναϊκού για περισσότερες από δύο δεκαετίες, οδηγώντας την ομάδα σε μεγάλες επιτυχίες στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Η καριέρα του στο ποδόσφαιρο ξεκίνησε στα 13 του, όταν αγωνίστηκε στην Άμυνα Αμπελοκήπων, και πολύ σύντομα ανέδειξε το ταλέντο του. Στα 17 του εντάχθηκε στον Παναθηναϊκό, με την καθοδήγηση του προπονητή Σβέτισλαβ Γκλίσοβιτς, και από τότε η ζωή του έγινε συνώνυμο του «τριφυλλιού».
Η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του ήρθε το 1971, όταν ο Παναθηναϊκός έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ, αντιμετωπίζοντας την υπέρτατη ομάδα της εποχής, τον Άγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ. Ο Δομάζος, ψηφισμένος 10ος καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη εκείνη τη χρονιά, ήταν ηγετική φυσιογνωμία για τον Παναθηναϊκό και ο αρχηγός της ομάδας για περίπου 15 χρόνια. Συνολικά με την ομάδα κατέκτησε 13 τίτλους, ενώ οι συμμετοχές του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού άγγιξαν τις 502, γεγονός που τον κατατάσσει στην πρώτη θέση των συμμετοχών στην ιστορία του συλλόγου.
Ο Δομάζος αγωνίστηκε επίσης στην ΑΕΚ κατά τη διετία 1978-1980, κατακτώντας ένα πρωτάθλημα, και επέστρεψε στον Παναθηναϊκό το 1980, όπου και ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Συνολικά, είχε 536 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, καταγράφοντας μια από τις πιο αξιοθαύμαστες καριέρες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η παρακαταθήκη του, όμως, είναι πολύ περισσότερη από τα στατιστικά. Ο Μίμης Δομάζος ήταν σύμβολο του ήθους, της αφοσίωσης και του πάθους για το ποδόσφαιρο, και η κληρονομιά του θα παραμείνει ανεξίτηλη στο ελληνικό ποδόσφαιρο για πάντα.