Η θάλασσα που αγαπάμε και υπηρετούμε καθημερινά κρύβει και σκληρές αλήθειες. Πλέον έχει γίνει πεδίο εκμετάλλευσης για ασυνόδευτα παιδιά, θύματα αδίστακτων διακινητών που ανταγωνίζονται ποιος θα μεταφέρει περισσότερους.
Στα νερά του Αιγαίου εκτυλίσσεται ένα δράμα που δύσκολα το περιγράφουμε με λόγια. Ασυνόδευτα παιδιά πέφτουν θύματα αδίστακτων διακινητών, οι οποίοι πατούν στον πόνο τους και τα χρησιμοποιούν ως μέσο για τα παράνομα κέρδη τους. Οι τουρκικές συμμορίες λειτουργούν ως κινητήριος μοχλός αυτής της εκμετάλλευσης. Ωστόσο δεν είναι οι μόνες. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε έντονα την εμπλοκή Ρώσων, που συμμετέχουν σε αυτή την απάνθρωπη “επιχείρηση”, ανταγωνιζόμενοι τους Τούρκους στο ποιος θα μεταφέρει περισσότερους ανθρώπους και, δυστυχώς, περισσότερα παιδιά.
Όταν μια βάρκα γεμάτη μετανάστες προσεγγίζεται από τις λιμενικές αρχές, οι διακινητές συνήθως “εξαφανίζονται”. Ο πραγματικός διακινητής μπορεί να κρυφτεί ανάμεσα στους επιβάτες. Σε αυτές τις περιπτώσεις, επιλέγουν έναν από τους επιβάτες, συχνά έναν νεαρό άνδρα ή ακόμα και ένα παιδί, και τον “βαφτίζουν” “καπετάνιο”, της κούρσας. Όταν γίνεται έλεγχος, αυτός που παρουσιάζεται ως ο χειριστής της βάρκας είναι ένα ακόμα θύμα, ενώ οι πραγματικοί εγκληματίες βγαίνουν αλώβητοι από όλο αυτό.
Πάντως, το πιο τραγικό κομμάτι είναι τα ίδια τα παιδιά. Ασυνόδευτα, χωρίς καμία προστασία, καταλήγουν να χρησιμοποιούνται ως εργαλείο στα εγκληματικά αυτά σχέδια. Σε πολλές περιπτώσεις, αντιμετωπίζονται ως αριθμοί ή ως μέσο πίεσης για να ανοίξουν οι δρόμοι προς την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη. Οι συμμορίες δεν λογαριάζουν το αν είναι παιδιά, αλλά τα βλέπουν ως “φορτία” που αποφέρουν κέρδη. Το φαινόμενο αυτό είναι γενικευμένο και δεν περιορίζεται σε μία χώρα ή μία συμμορία.
Η εμπλοκή Ρώσων διακινητών επιβεβαιώνει τη διεθνή διάσταση του προβλήματος. Τα δίκτυα αυτά λειτουργούν με εξαιρετική οργάνωση, αξιοποιώντας τις γεωπολιτικές συνθήκες της περιοχής για να εξασφαλίσουν τεράστια κέρδη, πάντα εις βάρος των πιο αδύναμων.
Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε αυτό το έγκλημα. Οι κυβερνήσεις, οι διεθνείς οργανισμοί και όσοι δραστηριοποιούμαστε στη θάλασσα πρέπει να συνεργαστούμε για την εξάρθρωση αυτών των δικτύων. Δεν φτάνει να εντοπίζονται οι βάρκες. Πρέπει να εντοπίζονται και οι εγκέφαλοι των κυκλωμάτων και να διασφαλίζεται η προστασία των θυμάτων, ιδιαίτερα των παιδιών. Η θάλασσα, για πολλούς από εμάς είναι πηγή ζωής και μας βιοπορίζει, όμως κάποιοι εγκληματίες την έχουν μετατρέψει σε πεδίο πόνου και εκμετάλλευσης. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε αυτή η αδικία να συνεχιστεί. Τα ασυνόδευτα παιδιά χρειάζονται τη φωνή μας και τη δράση μας, για να έχουν μια ελπίδα σε ένα καλύτερο μέλλον, πρωτίστως στις ελληνικές θάλασσες, και κατ’ επέκταση και στην υπόλοιπη Ευρώπη.