Στην πρόσφατη αυτοβιογραφία του, «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα», ο Διονύσης Σαββόπουλος μοιράζεται με το κοινό μια συγκλονιστική εξομολόγηση για τη μάχη του με τον καρκίνο. Η ασθένεια εμφανίστηκε πριν από πέντε χρόνια, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, σε μια περίοδο που η ζωή του κυλούσε δημιουργικά, μόλις είχε ολοκληρώσει μια σειρά επιτυχημένων εμφανίσεων στο «Άλσος» μαζί με τον Μανώλη Μητσιά.
Όπως αναφέρει ο ίδιος, η διάγνωση καρκίνου στον πνεύμονα δεν ήρθε εντελώς απρόσμενα. «Πάνω από πενήντα χρόνια καπνίζω», ομολογεί, καλώντας τους αναγνώστες να προσέχουν την υγεία τους. Παρά τη δυσκολία, αντιμετώπισε την κατάσταση με ψυχραιμία. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση που περιλάμβανε αφαίρεση μέρους του πνεύμονά του και ξεκίνησε θεραπείες, αντιμετωπίζοντας παράλληλα την κόπωση και την αδυναμία που αυτές προκαλούν.
Δύο χρόνια αργότερα, ενώ συνέχιζε τη θεραπεία του, η πανδημία τον βρήκε ευάλωτο. Παρά τις προφυλάξεις, προσβλήθηκε από κορονοϊό μετά από συναυλίες στην Κύπρο για τα εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η ασθένεια τον εξουθένωσε ακόμη περισσότερο. Η δυσκολία της κατάστασης εντάθηκε όταν χρειάστηκε νοσηλεία και εξετάστηκε το ενδεχόμενο εισαγωγής του στην εντατική λόγω σοβαρών αναπνευστικών προβλημάτων.
Μέσα από την αφήγησή του, ο Σαββόπουλος περιγράφει τις προσωπικές στιγμές αδυναμίας και ταπεινότητας που έζησε. Η ανάγκη για βοήθεια από το νοσηλευτικό προσωπικό τον έκανε να έρθει αντιμέτωπος με την ευαλωτότητά του. «Σαν να έφυγε ένα βάρος από πάνω μου», εξομολογείται, περιγράφοντας την ανακούφιση που ένιωσε όταν δέχτηκε τη φροντίδα των νοσοκόμων.
Η αφήγηση του Διονύση Σαββόπουλου δεν είναι απλώς μια ιστορία ασθένειας, αλλά ένα μάθημα ζωής. Με ειλικρίνεια και χιούμορ, περνά ένα δυνατό μήνυμα για τη σημασία της πρόληψης, της ψυχικής δύναμης και της αποδοχής της ανθρώπινης ευθραυστότητας. Παρά τις αντιξοότητες, παραμένει ένα φωτεινό παράδειγμα ανθρώπου που συνεχίζει να δημιουργεί, να εμπνέει και να αγκαλιάζει τη ζωή με θάρρος.