Συνέντευξη στο ένθετο «Νησίδες» της Εφημερίδας των Συντακτών παραχώρησε η Λένα Κιτσοπούλου, μιλώντας για την καλλιτεχνική της φιλοσοφία, τις επιλογές της και τη σχέση της με τη λαϊκοπόπ κουλτούρα του ελληνικού τραγουδιού.
Η γνωστή σκηνοθέτης και ηθοποιός, που συχνά προκαλεί με τις τολμηρές της απόψεις, εξήγησε πώς ενσωματώνει αυτή την πλευρά στα έργα της και γιατί θεωρεί ότι όλοι μας φέρουμε στοιχεία αυτής της κουλτούρας.
Η «ευτελής» πλευρά μας
«Με τα λαϊκοπόπ τραγούδια εκθέτω την πιο ευτελή πλευρά μου, που πιστεύω ότι όλοι έχουμε. Δεν θέλω να τη μειώσω. Όλοι περιέχουμε έναν τέτοιο εαυτό και δεν θέλω να τον απαρνηθώ επειδή είμαι της Τέχνης ή του ποιοτικού – με πολλά εισαγωγικά», ανέφερε χαρακτηριστικά, αναφερόμενη σε τραγούδια που κάποιοι θεωρούν «χαμηλής ποιότητας», αλλά εκείνη αντιμετωπίζει ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής και της έκφρασης.
Η δύναμη της λαϊκής μουσικής
Η Λένα Κιτσοπούλου εξομολογήθηκε ότι έχει κλάψει με τραγούδια της Άννας Βίσση ή της Δέσποινας Βανδή, έχει σπάσει πιάτα ή χορέψει ζεϊμπέκικο σε στιγμές χαράς ή συγκίνησης. «Όλα αυτά είναι μέρος της ζωής μας. Δεν θέλω να τα αποκλείσω, ούτε να τα απορρίψω. Τα χρησιμοποιώ όταν θεωρώ ότι εξυπηρετούν τον σκοπό ενός έργου», τόνισε. Για την ίδια, αυτά τα τραγούδια έχουν τη δύναμη να ξυπνούν ένστικτα και συναισθήματα, ανάλογα με το πώς και πού τοποθετούνται.
Η τέχνη και το «παιχνίδι» του νοήματος
Η σκηνοθέτης εξήγησε ότι η σημασία ενός λαϊκοπόπ τραγουδιού προκύπτει μέσα από το πλαίσιο στο οποίο το εντάσσει. «Δεν είναι ότι πιστεύω σε αυτό καθαυτό το τραγούδι ως μουσικό έργο. Αλλά με έναν τρόπο, κλείνει το μάτι στον θεατή και ξυπνά κάτι πρωτόγονο, μια μνήμη ή ένα ένστικτο», υπογράμμισε, δείχνοντας τη συνειδητή της επιλογή να παίζει με τα όρια μεταξύ υψηλής και λαϊκής τέχνης.
Η πολιτική ορθότητα στην τέχνη
Η Λένα Κιτσοπούλου δεν διστάζει να προκαλεί και να εναντιώνεται στην πολιτική ορθότητα. Στην τέχνη της, όπως και στη ζωή της, προσπαθεί να εκφράσει την αυθεντικότητα και την αλήθεια της, χωρίς φίλτρα. «Η ζωή δεν είναι μόνο ποιοτική ή μόνο λαϊκή. Είναι όλα μαζί, ένα κράμα», κατέληξε, προσκαλώντας το κοινό να αγκαλιάσει όλες τις πλευρές του εαυτού του.