Γιώργης Κοντοπόδης: Είναι εφήμερο το πανηγύρι της αναγνωρισιμότητας

Τον γνωρίσαμε μέσα από τη συχνότητα του ΑΝΤ1 και τη σειρά «Κάτι Χωρισμένα Παλικάρια». Υποδύθηκε με τεράστια επιτυχία τον «Άγγελο», Κρητικό ζωγράφο και σύντροφο του Νίκου Μουτσινά. Το μπρίο του, η κρητική διάλεκτος αλλά και το αστείρευτο ταλέντο του, τον έκαναν γρήγορα να ξεχωρίσει. Ωστόσο, Ο Γιώργης Κοντοπόδης, μόνο άγνωστος δεν ήταν στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Απεναντίας, εργάζεται αδιάλειπτα ως ηθοποιός θεάτρου τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια.

Ο Γιώργης Κοντοπόδης είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης «Ράμπα» και της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Κατέχει Μεταπτυχιακό από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα «Το Ελληνικό θέατρο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα – θεωρία και παράσταση». Διδάσκει στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης ΙΑΣΜΟΣ και αναμένεται να συμμετάσχει στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος «Έξι νύχτες στην Ακρόπολη» του Γιώργου Σεφέρη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου.

-Μπορεί το ευρύ κοινό να σας γνώρισε από τα «Χωρισμένα Παλικάρια» του ΑΝΤ1 αλλά η πραγματικότητα είναι πως έχετε λιώσει πολλά παπούτσια στο θεατρικό σανίδι. Ήταν ένα σοκ η αναγνωρισιμότητα που ήρθε με την επιτυχία της σειράς; Πως το διαχειριστήκατε;

Κατ’ αρχάς… να ξεκινήσουμε λέγοντας πως δεν έγινα ξαφνικά και η Ελένη Μενεγάκη (χεχε). Ναι σαφέστατα το ποσοστό κόσμου, που μου μιλάει στον δρόμο είναι περισσότερο και δεδομένου, ότι ο ρόλος του Άγγελου αγαπήθηκε ιδιαίτερα κάνει τις ομιλίες αυτές ιδιαίτερα θερμές. Σε μία μικρότερη ηλικία, τολμώ να πω θα αρκούσαν για να παρκάρω ένα καλάμι έξω απ την πόρτα του σπιτιού μου, τώρα πια… απλά με χαροποιούν. Είναι μια αρκετά μεγάλη παγίδα όλο αυτό το πακέτο της showbiz, που μου ανοίχτηκε την περυσινή σεζόν, μα έχοντας δίπλα σου τους σωστούς ανθρώπου, τους σωστούς μέντορες και έχοντας μεγαλώσει σε μια οικογένεια που πάντα φρόντιζε να σου εξηγήσει τις αξίες της ζωής… Νομίζω απλά απολαμβάνεις και δεν αρχίζεις να πετάς στα σύννεφα. Άλλωστε, πρέπει να έχουμε επίγνωση του πόσο εφήμερο είναι όλο αυτό το πανηγύρι της αναγνωρισιμότητας και του φαίνεσθαι. Η πραγματική ουσία της υποκριτικής ήταν, είναι και θα είναι άλλη.

-Το θέατρο είναι αναμφισβήτητα ο φυσικός σας χώρος. Ήταν δύσκολη η μετάβαση από το θέατρο στην τηλεόραση; Υποκριτικά μιλώντας.

Καθόλου. Ο ρόλος των παλικαριών όσο και ο ρόλος που καλούμαι να κάνω στο φετινό σήριαλ ήταν και είναι ρόλοι που προσέγγισα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που προσεγγίζω και τους ρόλους στο θέατρο. Με ένα και μόνο γνώμονα. Αλήθεια. Το κοινό ξέρει να ξεχωρίσει αυτόν που πάει να τον κοροϊδέψει και αναγνωρίζει ποιος θέλει να τον προσεγγίσει με ειλικρίνεια… αυτό προσπαθώ να κάνω σε κάθε ρόλο μου ως τώρα και αυτό ελπίζω να συνεχίσω.

-Μαθαίνουμε πως ετοιμάζεστε για το δεύτερο τηλεοπτικό σας εγχείρημα. Πρόκειται να παίξετε στην τηλεοπτική σειρά «Έξι νύχτες στην Ακρόπολη» που θα προβληθεί από την κρατική τηλεόραση. Θα μας πείτε λίγα λόγια για το έργο;  

Θα μπορούσα να πω πολλά, όχι λίγα. Μια ευτυχής στιγμή. Και ακριβώς αυτό που θα χρειαζόμουν μετά τον τόσο έντονο Άγγελο των παλικαριών. Πρόκειται για το διήγημα του Γιώργου Σεφέρη, την τηλεοπτική μεταφορά του οποίου έχει αναλάβει ο Δημήτρης Γιαμλόγλου και την σκηνοθεσία ο μαγικός Γιάννης Διαμαντόπουλος. Έχουμε ήδη ξεκινήσει τα γυρίσματα και θα προβληθεί από την συχνότητα της ΕΡΤ τον Οκτώβριο. Και μόνο το γεγονός, ότι δουλεύω με τον Γιάννη Διαμαντόπουλο, αποτελεί πραγμάτωση μια επιθυμίας που είχα εκφράσει στον ίδιο 17 χρόνια πριν, όταν πρωτογνωριστήκαμε. Το ότι γίνεται σε μια σειρά τέτοιου επιπέδου και με έναν ρόλο τόσο υπέροχα ιδιαίτερο ( ναι, πάλι ιδιαίτερο ) μόνο ευτυχή μπορεί να με κάνει και αναμένουμε το αποτέλεσμα…

-Το όνειρο της υποκριτικής πως ξεκίνησε για εσάς; Πότε ξέρατε ότι αυτό είναι που θέλετε να κάνετε σε όλη σας τη ζωή;

Το ‘ξερα πιστεύετε ποτέ; Δεν γνωρίζω ούτε εγώ ο ίδιος. Αν ρωτήσετε 100 ανθρώπους οι 101 θα σας πουν πως έχουν κατά στιγμές μαγευτεί από τον κόσμο των προβολέων, από τους ηθοποιούς των παλιών ελληνικών ταινιών… εμένα αυτό έτυχε να γίνει και πραγματικότητα του. Το γεγονός πως απολαμβάνω την κάθε του στιγμή… μου δείχνει απλά πως σωστά ακολούθησα το συγκεκριμένο ρυάκι του ποταμού που λέγεται ζωή… το που θα με βγάλει… το γνωρίζει μόνο το ρυάκι…

-Μεγαλώσατε στην Κρήτη, σε ένα μάλλον παραδοσιακό περιβάλλον,  πως αντέδρασαν οι γονείς σας όταν τους είπατε ότι θέλετε να γίνετε ηθοποιός;

Και να ‘ταν αυτό το μόνο που τους έχω πει… ( χαχα ). Οι γονείς μου είναι δυο άνθρωποι ( από την Κρήτη ναι ) που τιμούν και αξίζουν το τίτλο του γονέα. Ήταν, είναι και θα είναι δίπλα μας σε ότι αποφασίζουμε, με μόνο τους νοιάξιμο αν μας κάνει χαρούμενους. Νομίζω αυτό τα λέει όλα…

-Αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστείτε σε δύο θεατρικές παραστάσεις, στο «Και τα αγόρια κλαίνε» και το «όταν πεθάνω θάψτε με στο Facebook». Πρόκειται για δύο πολύ διαφορετικές παραστάσεις, τι πραγματεύονται;

Και τα αγόρια κλαίνε. Ένας υπέροχος μονόλογος του Μιχάλη Παπαδόπουλου, που αφορά στην ζωή του Τζον Κέηση, ενός κατά συρροήν δολοφόνου της Αμερικής , ο οποίος βίασε, σκότωσε και έθαψε κάτω απ το σπίτι του 33 νεαρά αγόρια. Παρουσιάζεται για 4η σεζόν και πλέον αυτό που μπορώ να πω είναι ότι αυτό που κάνει ενδιαφέρον το έργο είναι το πώς μπορούμε μέσα απ την ζωή ενός τόσο ακραίου προσώπου, πράγματα που αφορούν σε μας τους ίδιους, στην καθημερινότητα μας, στον τρόπο που μεγαλώνουμε

Στον αντίποδα το έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη «Όταν πεθάνω θάψτε με στο facebook» αποτελεί ένα σχόλιο σε όλη αυτή την πραγματικότητα που μας έχει κατακλύσει. Ερωτευόμαστε, φλερτάρουμε, πονάμε, τσακωνόμαστε, χαιρόμαστε… πίσω από μια φωτογραφία. Όλο αυτό το οξύμωρο που έχει πλέον γίνει must της ζωής μας… παρακολουθούν μέσα σε 90 λεπτά οι θεατές της παράστασης…

-Μιλώντας για το Facebook, πόσο χρόνο την ήμερα περνάτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ποια η σχέση μαζί τους;

Όχι πολύ. Ασχολούμαι, τα κοιτάω, χαζεύω και ως εκεί. Να φανταστείτε instagram δεν είχα καν. Δημιούργησα πέρυσι.

-Όταν πληκτρολογεί κανείς το όνομα σας στο Google, αυτόματα συμπληρώνονται οι εξής αναζητήσεις: ηλικία, σχέση, ζώδιο, οικογένεια. Είναι δηλαδή αυτά που πολλοί χρήστες θέλουν να μάθουν για εσάς. Να τους λύσουμε την απορία;  

Χμ… και δίπλα στις αναζητήσεις βλέπω, τώρα καθώς τα πληκτρολογώ τις εξής απαντήσεις:

Ζώδιο: δίδυμος (με ωροσκόπο δίδυμο να συμπληρώσω εγώ, δίνοντας σας ελευθερία να μην μου ξαναμιλήσετε ποτέ) Οικογένεια: Ευτυχισμένη (δίνω εγώ την απάντηση) Σχέση: Φρίντα (απ όσο βλέπω) και φυσικά αναφέρονται στον τεράστιο 14χρονό έρωτα της ζωής μου, το σκυλί μου, που έχασα στις 12 Ιανουαρίου 2019 και ελπίζω προσεχώς να το συνειδητοποιήσω… Ηλικία: Να το πούμε σε κάποια άλλη συνέντευξη; ( χαχα )

-Υπάρχει ρόλος που ακόμη δεν έχει έρθει και θέλετε οπωσδήποτε να υποδυθείτε;

Την στιγμή που έπαψα να θέλω να υποδυθώ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ κάποιο ρόλο , ήρθαν οι ωραιότεροι ρόλοι της , ως τώρα, πορείας μου. Απλά λοιπόν έδιωξα τις εμμονές και χαίρομαι τα όσα μου έρχονται έχοντας την πεποίθηση πως είναι αυτά που χρειάζομαι την συγκεκριμένη στιγμή και θα με πάνε παρακάτω ως ηθοποιό μα και ως άνθρωπο. Άλλωστε δεν είναι όμορφο να ζούμε περιμένοντας… μπορεί να καταλήξουμε στο τέλος της ζωής μας με ένα σωρό απωθημένα ενώ θα μπορούσαμε κοιτώντας πίσω να βλέπουμε μόνο πληρότητα… όλα άλλωστε είναι θέμα οπτικής.

-Ποιο είναι το πιο «τρελό» περιστατικό που σας έχει συμβεί κατά τη διάρκεια παράστασης;

Είμαι λίγο πληκτικός μάλλον και δεν έχω κάτι ακραίο να σας αφηγηθώ. Τα «εσωτερικά» λάθη μια παράστασης είναι πράγματα με τα οποία γελάμε μόνο οι ηθοποιοί, όσο για το κοινό… όχι, τίποτε τρελό. Ως τώρα πάντα, πάντως την τρέλα την αγαπώ… ποιος ξέρει… θα δούμε.

-Η οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα, πως επηρέασε, κατά τη γνώμη σας,  τα θεατρικά δρώμενα της Ελλάδας;

Κατ αρχάς οι παραγωγές, το μέγεθος, τα οικονομικά τους. Τα σημαντικά φτηνότερα εισιτήρια. Νομίζω το θέατρο έχει πλέον γίνει πολυτέλεια για τους λίγους. Αλλά είναι και αυτό κάτι που συνηθίσαμε και αυτό είναι το μόνο που δεν μου αρέσει, όχι μόνο στο θέατρο μα και στην καθημερινότητα μας. Μας έγινε πλέον συνήθεια το λίγο…και είμαστε ένας λαός που δεν του ταιριάζει ιδιαίτερα.

-Στο τέλος της ημέρας ποιος κερδίζει; Θέατρο ή τηλεόραση;

Θα θελα ο άνθρωπος. Το θέατρο, η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, η ιδιωτική επιχείρηση, η δημόσια επιχείρηση… είναι παράμετροι. Ο άνθρωπος είναι αυτός με τον οποίο κλειδώνεσαι το βράδυ στο σπίτι σου. Οι αξίες, οι αρχές,το πόσο ήσουν πιστός την ημέρα που έφυγε σε αυτά που είπες, σε αυτά που υποσχέθηκες και στο αν τα τήρησες η όχι είναι αυτά που μας κάνουν να κοιμόμαστε λίγο πιο ήσυχοι… Στον χθεσινό μου πάντως απολογισμό, πριν κλείσω τα μάτια μου… Το ‘χα τηρήσει… Για σήμερα δεν μπορώ να σας πω ακόμη… Η μέρα είναι μπροστά μου.

Instagram:giorgiskontopodis

Facebook: Γιώργης Κοντοπόδης